| Gellius |
| Noctes Atticae |
| Liber XI |
| Caput I De origine vocabuli terrae Italiae; deque ea multa, quae 'suprema' appellatur, deque eius nominis ratione ac de lege Aternia; et quibus verbis antiquitus multa minima dici solita sit. |
| Caput II Quod 'elegantia' apud antiquiores non de amoeniore ingenio, sed de nitidiore cultu atque victu dicebatur, eaque in vitio ponebatur. |
| Caput III Qualis quantaque sit 'pro' particulae varietas; deque exemplis eius varietatis. |
| Caput IV Quem in modum Q. Ennius versus Euripidi aemulatus sit. |
| Caput V De Pyrronis philosophis quaedam deque Academicis strictim notata; deque inter eos differentia. |
| Caput VI Quod mulieres Romae per Herculem non iuraverint neque viri per Castorem. |
| Caput VII Verbis antiquissimis relictisque iam et desitis minime utendum. |
| Caput VIII Quid senserit dixeritque M. Cato de Albino, qui homo Romanus Graeca oratione res Romanas venia sibi ante eius imperitiae petita composuit. |
| Caput IX Historia de legatis Mileti ac Demosthene rhetore in libris Critolai reperta. |
| Caput X Quod C. Gracchus in oratione sua historiam supra scriptam Demadi rhetori, non Demostheni, adtribuit; verbaque ipsius C. Gracchi relata. |
| Caput XI Verba P. Nigidii, quibus differre dicit 'mentiri' et 'mendacium dicere'. |
| Caput XII Quod Chrysippus philosophus omne verbum ambiguum dubiumque esse dicit, Diodorus contra nullum verbum ambiguum esse putat. |
| Caput XIII Quid Titus Castricius de verbis deque sententia quadam C. Gracchi existimarit; quodque esse eam sine ullo sensus emolumento docuerit. |
| Caput XIV Sobria et pulcherrima Romuli regis responsio circa vini usum. |
| Caput XVI Quod Graecorum verborum quorundam difficillima est in Latinam linguam mutatio, velut quod Graece dicitur πολυπραγμοσύνη. |
| Caput XVII Quid significet in veteribus praetorum edictis: 'qui flumina retanda publice redempta habent'. |