| Cassianus |
| De coenobiorum institutis |
| LIBER QUARTUS. DE INSTITUTIS RENUNTIANTIUM. |
| CAPUT PRIMUM. |
| CAPUT II. Quod ad ultimam usque senectutem apud eos in coenobiis perseverent. |
| CAPUT III. Quo examine probetur, qui in coenobio suscipiendus est. |
| CAPUT IV. Cur facultates eius, qui collegio monachorum ascribitur, nolint monasterii usibus applicari. |
| CAPUT V. Cur hi, qui renuntiant, suscepti in monasteriis propria vestimenta deponant, et ab abbate aliis induantur. |
| CAPUT VI. Qua de causa vestimenta Renuntiantium, cum quibus ingressi sunt monasterium, a dispensatore serventur. |
| CAPUT VII. Cur in monasterio suscepti non permittantur statim congregationi fratrum commisceri; sed xenodochio ante tradantur. |
| CAPUT VIII. Quibus primum institutis iuniores exerceantur, ut ad superandas omnes concupiscentias proficiant. |
| CAPUT IX. Quare iunioribus imperetur ut seniori suo nihil de cogitationibus suis subtrahant. |
| CAPUT X. Quanta iuniorum obedientia, etiam in his quae naturali necessitati subiecta sunt. |
| CAPUT XI. Cuiusmodi cibus apud eos delicatissimus habeatur. |
| CAPUT XII. Quod ad sonitum pulsantis ostium, nihil operis non omittant studio celeriter occurrendi. |
| CAPUT XIII. Quam criminosum habeatur, si aliquid vel vilissimum quispiam suum dixerit. |
| CAPUT XIV. Quod licet multa pecunia de uniuscuiusque opere congeratur, nullus tamen praesumat excedere statutae sufficientiae parcitatem. |
| CAPUT XV. De immodico apud nos studio habendi. |
| CAPUT XVI. De regulis diversarum correptionum. |
| CAPUT XVII. Quibus auctoribus sit inventum, ut reficientibus fratribus, sacrae lectiones in coenobiis recitentur, et quantum apud Aegyptios praebeatur silentium. |
| CAPUT XVIII. Quam illicitum sit extra mensam communem quidquam cibi potusve gustare. |
| CAPUT XIX. Quemadmodum per Palaestinam vel Mesopotamiam quotidiana fratribus exhibeantur obsequia. |
| CAPUT XX. De tribus lenticulae granis ab oeconomo repertis. |
| CAPUT XXI. De spontaneo quorumdam fratrum ministerio. |
| CAPUT XXII. De Aegyptiorum typo, qui est super quotidianis fratrum statutus obsequiis. |
| CAPUT XXIII. De obedientia abbatis Ioannis, per quam usque ad prophetiae provectus est gratiam. |
| CAPUT XXIV. De ligno arido quod idem abbas Ioannes ad arbitrium senioris sui quasi ad adolendum (id est, crescendum) rigare non destitit. |
| CAPUT XXV. De proiecto ab abbate Ioanne vase unico olei ad senioris imperium. |
| CAPUT XXVI. Quemadmodum abbas Ioannes suo obedierit seniori, cum niteretur volvere praegrande saxum, quod ne a multis quidem possibile erat moveri. |
| CAPUT XXVII. De humilitate et obedientia abbatis Mucii, quam in proiiciendo in fluvium parvulo filio ex praecepto senioris non haesitavit implere. |
| CAPUT XXVIII. Quemadmodum revelatum sit abbati, de patre Mucio, opus eum Abrahae fecisse, et quod defuncto eidem abbati idem pater Mucius in monasterii administrationem successerit. |
| CAPUT XXIX. De obedientia fratris qui, decem sportas circumferens, publice distraxit ad abbatis imperium. |
| CAPUT XXX. De abbatis Pynuphii humilitate, qui, relicto coenobio celeberrimo, cui presbyter praeerat, longinquum monasterium, in quo velut incipiens susciperetur, desiderio subiectionis expetiit. |
| CAPUT XXXI. Quemadmodum abbas Pynuphius reductus in monasterium suum, et modico tempore ibidem commoratus, iterum fugerit in partes Syriae. |
| CAPUT XXXII. Quae praecepta dedit idem abbas Pynuphius fratri quem in suum monasterium recipiebat. |
| CAPUT XXXIII. Quod sicut magna remuneratio monacho debetur secundum institutionem patrum laboranti, ita et poena similiter tribuatur, et idcirco non debeat quis facile admitti in monasterio. |
| CAPUT XXXIV. Quod abrenuntiatio nostra nihil sit aliud quam mortificatio, et imago crucifixi. |
| CAPUT XXXV. Quod crux nostra timor Domini sit. |
| CAPUT XXXVI. Quod renuntiatio nostra nihil prosit, si eisdem quibus renuntiavimus implicemur. |
| CAPUT XXXVII. Quod diabolus nostro fini semper insidietur, et nos eius caput iugiter observare debeamus. |
| CAPUT XXXVIII. De renuntiantis praeparatione, adversum tentationes, et de paucis imitandis. |
| CAPUT XXXIX. Quo ordine ad perfectionem ascendere oporteat. |
| CAPUT XL. Quod non debeat monachus exempla perfectionis a multis expetere, sed ab uno, vel paucis. |
| CAPUT XLI. In congregatione coenobitica constituti quid tolerare ac sustinere debeant. |
| CAPUT XLII. Quod bonum patientiae suae non debeat monachus de aliorum sperare virtute, sed de sua longanimitate. |
| CAPUT XLIII. Recapitulatio expositionis per quam monachus ad perfectionem possit ascendere. |