Ecloga VIII SHOW LINKS TO MANUSCRIPTS
| 1 | Pastorum musam Damonis et Alphesiboei, |
| 2 | immemor herbarum quos est mirata iuvenca |
| 3 | certantis, quorum stupefactae carmine lynces, |
| 4 | et mutata suos requierunt flumina cursus, |
| 5 | Damonis musam dicemus et Alphesiboei. |
| 6 | Tu mihi seu magni superas iam saxa Timavi, |
| 7 | sive oram Illyrici legis aequoris, en erit umquam |
| 8 | ille dies, mihi cum liceat tua dicere facta? |
| 9 | En erit, ut liceat totum mihi ferre per orbem |
| 10 | sola Sophocleo tua carmina digna coturno? |
| 11 | A te principium; tibi desinet: accipe iussis |
| 12 | carmina coepta tuis, atque hanc sine tempora circum |
| 13 | inter victricis hederam tibi serpere laurus. |
| 14 | Frigida vix caelo noctis decesserat umbra, |
| 15 | cum ros in tenera pecori gratissimus herba, |
| 16 | incumbens tereti Damon sic coepit olivae: |
| 17 | 'Nascere, praeque diem veniens age, Lucifer, almum, |
| 18 | coniugis indigno Nysae deceptus amore |
| 19 | dum queror, et divos, quamquam nil testibus illis |
| 20 | profeci, extrema moriens tamen adloquor hora. |
| 21 | Incipe Maenalios mecum, mea tibia, versus. |
| 22 | Maenalus argutumque nemus pinosque loquentis |
| 23 | semper habet; semper pastorum ille audit amores |
| 24 | Panaque, qui primus calamos non passus inertis. |
| 25 | Incipe Maenalios mecum, mea tibia, versus. |
| 26 | Mopso Nysa datur: quid non speremus amantes? |
| 27 | Iungentur iam grypes equis, aevoque sequenti |
| 28 | cum canibus timidi veniet ad pocula dammae. |
| 29 | Incipe Maenalios mecum, mea tibia, versus. |
| 30 | Mopse, novas incide faces: tibi ducitur uxor; |
| 31 | sparge, marite, nuces: tibi deserit Hesperus Oetam. |
| 32 | Incipe Maenalios mecum, mea tibia, versus. |
| 33 | O digno coniuncta viro, dum despicis omnis, |
| 34 | dumque tibi est odio mea fistula dumque capellae |
| 35 | hirsutumque supercilium promissaque barba, |
| 36 | nec curare deum credis mortalia quemquam! |
| 37 | Incipe Maenalios mecum, mea tibia, versus. |
| 38 | Saepibus in nostris parvam te roscida mala |
| 39 | (dux ego vester eram) vidi cum matre legentem; |
| 40 | alter ab undecimo tum me iam acceperat annus; |
| 41 | iam fragilis poteram a terra contingere ramos: |
| 42 | ut vidi, ut perii, ut me malus abstulit error! |
| 43 | Incipe Maenalios mecum, mea tibia, versus. |
| 44 | Nunc scio quid sit Amor: duris in cautibus illum |
| 45 | aut Tmaros aut Rhodope aut extremi Garamantes |
| 46 | nec generis nostri puerum nec sanguinis edunt. |
| 47 | Incipe Maenalios mecum, mea tibia, versus. |
| 48 | Saevos Amor docuit natorum sanguine matrem |
| 49 | commaculare manus; crudelis tu quoque, mater: |
| 50 | crudelis mater magis, an puer improbus ille? |
| 51 | Improbus ille puer; crudelis tu quoque, mater. |
| 52 | Incipe Maenalios mecum, mea tibia, versus. |
| 53 | Nunc et ovis ultro fugiat lupus; aurea durae |
| 54 | mala ferant quercus, narcisso floreat alnus, |
| 55 | pinguia corticibus sudent electra myricae, |
| 56 | certent et cycnis ululae, sit Tityrus Orpheus, |
| 57 | Orpheus in silvis, inter delphinas Arion. |
| 58 | Incipe Maenalios mecum, mea tibia, versus. |
| 59 | Omnia vel medium fiat mare. Vivite, silvae: |
| 60 | praeceps aerii specula de montis in undas |
| 61 | deferar; extremum hoc munus morientis habeto. |
| 62 | Desine Maenalios, iam desine, tibia, versus.' |
| 63 | Haec Damon. Vos, quae responderit Alphesiboeus, |
| 64 | ducite, Pierides: non omnia possumus omnes. |
| 65 | 'Effer aquam, et molli cinge haec altaria vitta, |
| 66 | verbenasque adole pinguis et mascula tura, |
| 67 | coniugis ut magicis sanos avertere sacris |
| 68 | experiar sensus: nihil hic nisi carmina desunt. |
| 69 | Ducite ab urbe domum, mea carmina, ducite Daphnim. |
| 70 | Carmina vel caelo possunt deducere lunam; |
| 71 | caminibus Circe socios mutavit Ulixi; |
| 72 | frigidus in pratis cantando rumpitur anguis. |
| 73 | Ducite ab urbe domum, mea carmina, ducite Daphnim. |
| 74 | Terna tibi haec primum triplici diversa colore |
| 75 | licia circumdo, terque haec altaria circum |
| 76 | effigiem duco: numero deus impare gaudet. |
| 77 | Ducite ab urbe domum, mea carmina, ducite Daphnim. |
| 78 | Necte tribus nodis ternos, Amarylli, colores; |
| 79 | necte, Amarylli, modo et 'Veneris' dic 'vincula necto'. |
| 80 | Ducite ab urbe domum, mea carmina, ducite Daphnim. |
| 81 | Limus ut hic durescit, et haec ut cera liquescit |
| 82 | uno eodemque igni, sic nostro Daphnis amore. |
| 83 | Sparge molam et fragilis incende bitumine laurus. |
| 84 | Daphnis me malus urit; ego hanc in Daphnide laurum. |
| 85 | Ducite ab urbe domum, mea carmina, ducite Daphnim. |
| 86 | Talis amor Daphnim, qualis cum fessa iuvencum |
| 87 | per nemora atque altos quaerendo bucula lucos, |
| 88 | propter aquae rivom, viridi procumbit in ulva |
| 89 | perdita, nec serae meminit decedere nocti, |
| 90 | talis amor teneat, nec sit mihi cura mederi. |
| 91 | Ducite ab urbe domum, mea carmina, ducite Daphnim. |
| 92 | Has olim exuvias mihi perfidus ille reliquit, |
| 93 | pignora cara sui; quae nunc ego limine in ipso, |
| 94 | terra, tibi mando: debent haec pignora Daphnim. |
| 95 | Ducite ab urbe domum, mea carmina, ducite Daphnim. |
| 96 | Has herbas atque haec Ponto mihi lecta venena |
| 97 | ipse dedit Moeris (nascuntur pluruma Ponto); |
| 98 | his ego saepe lupum fieri et se condere silvis |
| 99 | Moerim, saepe animas imis excire sepulcris, |
| 100 | atque satas alio vidi traducere messis. |
| 101 | Ducite ab urbe domum, mea carmina, ducite Daphnim. |
| 102 | Fer cineres, Amarylli, foras, rivoque fluenti |
| 103 | transque caput iace, nec respexeris. His ego Daphnim |
| 104 | adgrediar; nihil ille deos, nil carmina curat. |
| 105 | Ducite ab urbe domum, mea carmina, ducite Daphnim. |
| 106 | Aspice: corripuit tremulis altaria flammis |
| 107 | sponte sua, dum ferre moror, cinis ipse. Bonum sit! |
| 108 | Nescio quid certe est, et Hylax in limine latrat. |
| 109 | Credimus? an qui amant ipsi sibi somnia fingunt? |
| 110 | Parcite, ab urbe venit, iam parcite, carmina, Daphnis.' |