Ecloga III SHOW LINKS TO MANUSCRIPTS
| s. | MENALCAS |
| 1 | Dic mihi, Damoeta, cuium pecus? An Meliboei? |
| s. | DAMOETAS |
| 2 | Non, verum Aegonos; nuper mihi tradidit Aegon. |
| s. | MENALCAS |
| 3 | Infelix o semper, oves, pecus! ipse Neaeram |
| 4 | dum fovet ac ne me sibi praeferat illa veretur, |
| 5 | hic alienus ovis custos bis mulget in hora, |
| 6 | et sucus pecori et lac subducitur agnis. |
| s. | DAMOETAS |
| 7 | Parcius ista viris tamen obicienda memento. |
| 8 | novimus et qui te transversa tuentibus hircis |
| 9 | et quo -- sed faciles Nymphae risere -- sacello. |
| s. | MENALCAS |
| 10 | Tum, credo, cum me arbustum videre Miconos |
| 11 | atque mala vitis incidere falce novellas. |
| s. | DAMOETAS |
| 12 | Aut hic ad veteres fagos cum Daphnidos arcum |
| 13 | fregisti et calamos, quae tu, perverse Menalca, |
| 14 | et, cum vidisti puero donata, dolebas |
| 15 | et, si non aliqua nocuisses, mortuus esses. |
| s. | MENALCAS |
| 16 | Quid domini faciant, audent cum talia fures? |
| 17 | non ego te vidi Damonos, pessime, caprum |
| 18 | excipere insidiis multum latrante Lycisca? |
| 19 | et cum clamarem quo nunc se proripit ille? |
| 20 | Tityre, coge pecus, tu post carecta latebas. |
| s. | DAMOETAS |
| 21 | An mihi cantando victus non redderet ille, |
| 22 | quem mea carminibus meruisset fistula caprum? |
| 23 | si nescis, meus ille caper fuit; et mihi Damon |
| 24 | ipse fatebatur sed reddere posse negabat. |
| s. | MENALCAS |
| 25 | Cantando tu illum? aut umquam tibi fistula cera |
| 26 | iuncta fuit? non tu in triviis, indocte, solebas |
| 27 | stridenti miserum stipula disperdere carmen? |
| s. | DAMOETAS |
| 28 | Vis ergo inter nos quid possit uterque vicissim |
| 29 | experiamur? ego hanc vitulam -- ne forte recuses, |
| 30 | bis venit ad mulctram, binos alit ubere fetus -- |
| 31 | depono; tu dic mecum quo pignore certes. |
| s. | MENALCAS |
| 32 | De grege non ausim quicquam deponere tecum. |
| 33 | est mihi namque domi pater, est iniusta noverca, |
| 34 | bisque die numerant ambo pecus, alter et haedos. |
| 35 | verum, id quod multo tute ipse fatebere maius, |
| 36 | insanire libet quoniam tibi, pocula ponam |
| 37 | fagina, caelatum divini opus Alcimedontos, |
| 38 | lenta quibus torno facili superaddita vitis |
| 39 | diffusos hedera vestit pallente corymbos. |
| 40 | in medio duo signa, Conon et -- quis fuit alter, |
| 41 | descripsit radio totum qui gentibus orbem, |
| 42 | tempora quae messor, quae curvus arator haberet? |
| 43 | necdum illis labra admovi, sed condita servo. |
| s. | DAMOETAS |
| 44 | Et nobis idem Alcimedon duo pocula fecit |
| 45 | et molli circum est ansas amplexus acantho |
| 46 | Orpheaque in medio posuit silvasque sequentis; |
| 47 | necdum illis labra admovi, sed condita servo. |
| 48 | si ad vitulam spectas, nihil est quod pocula laudes. |
| s. | MENALCAS |
| 49 | Numquam hodie effugies; veniam quocumque vocaris. |
| 50 | audiat haec tantum vel qui venit, ecce Palaemon. |
| 51 | efficiam posthac ne quemquam voce lacessas. |
| s. | DAMOETAS |
| 52 | Quin age, si quid habes; in me mora non erit ulla |
| 53 | nec quemquam fugio. tantum, vicine Palaemon, |
| 54 | sensibus haec imis -- res est non parva -- reponas. |
| s. | PALAEMON |
| 55 | Dicite, quandoquidem in molli consedimus herba. |
| 56 | et nunc omnis ager, nunc omnis parturit arbos, |
| 57 | nunc frondent silvae, nunc formosissimus annus. |
| 58 | incipe, Damoeta; tu deinde sequere, Menalca. |
| 59 | alternis dicetis; amant alterna Camenae. |
| s. | DAMOETAS |
| 60 | Ab Iove principium Musae, Iovis omnia plena; |
| 61 | ille colit terras, illi mea carmina curae. |
| s. | MENALCAS |
| 62 | Et me Phoebus amat; Phoebo sua semper apud me |
| 63 | munera sunt, lauri et suave rubens hyacinthus. |
| s. | DAMOETAS |
| 64 | Malo me Galatea petit, lasciva puella, |
| 65 | et fugit ad salices et se cupit ante videri. |
| s. | MENALCAS |
| 66 | At mihi sese offert ultro meus ignis, Amyntas, |
| 67 | notior ut iam sit canibus non Delia nostris. |
| s. | DAMOETAS |
| 68 | Parta meae Veneri sunt munera; namque notavi |
| 69 | ipse locum aeriae quo congessere palumbes. |
| s. | MENALCAS |
| 70 | Quod potui, puero silvestri ex arbore lecta |
| 71 | aurea mala decem misi; cras altera mittam. |
| s. | DAMOETAS |
| 72 | O quotiens et quae nobis Galatea locuta est! |
| 73 | partem aliquam, venti, divom referatis ad auris. |
| s. | MENALCAS |
| 74 | Quid prodest quod me ipse animo non spernis, Amynta, |
| 75 | si, dum tu sectaris apros, ego retia servo? |
| s. | DAMOETAS |
| 76 | Phyllida mitte mihi; meus est natalis, Iolla, |
| 77 | cum faciam vitula pro frugibus, ipse venito. |
| s. | MENALCAS |
| 78 | Phyllida amo ante alias; nam me discedere flevit |
| 79 | et longum formose, vale, vale, inquit, Iolla. |
| s. | DAMOETAS |
| 80 | Triste lupus stabulis, maturis frugibus imbres, |
| 81 | arboribus venti, nobis Amaryllidos irae. |
| s. | MENALCAS |
| 82 | Dulce satis umor, depulsis arbutus haedis, |
| 83 | lenta salix feto pecori, mihi solus Amyntas. |
| s. | DAMOETAS |
| 84 | Pollio amat nostram, quamvis est rustica, Musam; |
| 85 | Pierides, vitulam lectori pascite vestro. |
| s. | MENALCAS |
| 86 | Pollio et ipse facit nova carmina; pascite taurum, |
| 87 | iam cornu petat et pedibus qui spargat harenam. |
| s. | DAMOETAS |
| 88 | Qui te, Pollio, amat veniat quo te quoque gaudet; |
| 89 | mella fluant illi, ferat et rubus asper amomum. |
| s. | MENALCAS |
| 90 | Qui Bavium non odit, amet tua carmina, Mevi, |
| 91 | atque idem iungat vulpes et mulgeat hircos. |
| s. | DAMOETAS |
| 92 | Qui legitis flores et humi nascentia fraga, |
| 93 | frigidus -- o pueri, fugite hinc -- latet anguis in herba. |
| s. | MENALCAS |
| 94 | Parcite, oves, nimium procedere; non bene ripae |
| 95 | creditur; ipse aries etiam nunc vellera siccat. |
| s. | DAMOETAS |
| 96 | Tityre, pascentis a flumine reice capellas; |
| 97 | ipse, ubi tempus erit, omnis in fonte lavabo. |
| s. | MENALCAS |
| 98 | Cogite oves, pueri; si lac praeceperit aestus, |
| 99 | ut nuper, frustra pressabimus ubera palmis. |
| s. | DAMOETAS |
| 100 | Heu heu, quam pingui macer est mihi taurus in ervo! |
| 101 | idem amor exitium pecori pecorisque magistro. |
| s. | MENALCAS |
| 102 | His certe -- neque amor causa est -- vix ossibus haerent; |
| 103 | nescio quis teneros oculus mihi fascinat agnos. |
| s. | DAMOETAS |
| 104 | Dic quibus in terris -- et eris mihi magnus Apollo -- |
| 105 | tris pateat caeli spatium non amplius ulnas. |
| s. | MENALCAS |
| 106 | Dic quibus in terris inscripti nomina regum |
| 107 | nascantur flores, et Phyllida solus habeto. |
| s. | PALAEMON |
| 108 | Non nostrum inter vos tantas componere lites: |
| 109 | et vitula tu dignus et hic et quisquis amores |
| 110 | aut metuet dulcis aut experietur amaros. |
| 111 | claudite iam rivos, pueri; sat prata biberunt. |