monumenta.ch > Seneca > 780
   

v. 780 SHOW LINKS TO MANUSCRIPTS

1  Nuntius Chorus: Quicumque tectis excubat miles ducis,
defendat aulam cui furor populi imminet,
trepidi cohortes ecce praefecti trahunt
praesidia ad urbis, victa nec cedit metu
concepta rabies temere, sed vires capit. 2  Chor: Quis iste mentes agitat attonitus furor?
Nvnt: Octaviae favore percussa agmina
et efferata per nefas ingens ruunt. 3  Chor: Quid ausa facere quove consilio doce. 4  Nvnt: Reddere penates Claudiae divi parant
torosque fratris, debitam partem imperi. 5  Chor: Quos iam tenet Poppaea concordi fide?
Nvnt: Hic urit animos pertinax nimium favor
et in furorem temere praecipites agit:
quaecumque claro marmore effigies stetit
aut aere fulgens, ora Poppaeae gerens,
afflicta vulgi manibus et saevo iacet
eversa ferro; membra per partes trahunt
deducta laqueis, obruunt turpi diu
calcata caeno, verba conveniunt feris
immixta factis quae timor reticet meus. 6  sepire flammis principis sedem parant,
populi nisi irae coniugem reddat novam,
reddat penates Claudiae victus suos. 7  ut noscat ipse civium motus, mea
voce haud morabor iussa praefecti exequi. 8  Chor: Quid fera frustra bella movetis?
invicta gerit tela Cupido:
flammis vestros obruet ignes
quis extinxit fulmina saepe
captumque Iovem caelo traxit. 9  laeso tristes dabitis poenas
sanguine vestro. 10  non est patiens fervidus irae
facilisque regi:
ille ferocem iussit Achillem
pulsare lyram,
fregit Danaos, fregit Atridem,
regna evertit Priami, claras
diruit urbes:
et nunc animus quid ferat horret
vis immitis violenta dei. 11  Nero: O lenta nimium militis nostri manus
et ira patiens post nefas tantum mea,
quod non cruor civilis accensas faces
extinguit in nos, caede nec populi madet
funerea Roma quae viros tales tulit. 12  at illa. 13  cui me civium subicit furor,
suspecta coniunx et soror semper mihi,
tandem dolori spiritum reddat meo
iramque nostram sanguine extinguat suo. 14  admissa sed iam morte puniri parum est:
graviora meruit impium plebis scelus:
mox tecta flammis" concitant urbis meis,
ignes ruinae noxium populum premant
turpisque egestas, saeva cum luctu fames. 15  exultat ingens saeculi nostri bonis
corrupta turba nec capit clementiam
ingrata nostram ferre nec pacem potest,
sed inquieta rapitur hinc audacia,
hinc temeritate fertur in praeceps sua:
malis domanda est et gravi semper iugo
premenda, ne quid simile temptare audeat
contraque sanctos coniugis vultus meae
attollere oculos: fracta per poenas metu
parere discet principis nutu sui. 16  sed adesse cerno rara quem pietas virum
fidesque castris nota praeposuit meis.