Venantius Fortunatus, Vita S. Remigii, 4.
| 1 | Accidit autem, quodam tempore, cum ex more pastorali solertia paroecias circuiret, ut si negligenter aliquid in divinis cultibus ageretur, fidelis servus Christi agnosceret; in vico similiter, cui vocabulum est Calmiciaco ipsius devotione studii accessit. |
| 2 | Ubi dum quidam caecus ab eo opem misericordiae postularet, coepit, qua dudum captus fuerat, infestatione daemonis, corporis vexatione torqueri. |
| 3 | Tunc sanctus Remigius in oratione, qua semper anima sancta intentione vacabat corporea, se sedulitate prostravit, raptimque lumen pristinum reddidit oculis, et pestem immundi spiritus effugavit. |
| 4 | O ineffabilis gratia pietatis; a quo dum substantia sola petitur, triplex remedium obtinetur. |
| 5 | Victu pavit egenum, muneravit visu caecatum, reddidit libertati captivum; atque ita contigit per hoc insigne mysterium, ut, dum apparuit unus in paupere, trinitas se ostendit in salutem. |