Venantius Fortunatus, Vita S. Remigii, 2.
| 1 | In quo assidue venturae aetatis merita dulcis infantia designabat, et quod ante conceptum mater agnoverat, ante tempora iam videbat. |
| 2 | Studebat teneros annos morum maturitate vincere, et benevolentia cordis, charitatis melle condire. |
| 3 | Quid plura? cum secundis successibus certatim sanctae conversationis studiis adolescens vigesimi secundi anni iustus sumpsisset exordium, in hac urbe Rhemensium omnium generaliter votis ad pontificii culmen raptus fuisse dignoscitur potius quam electus. |
| 4 | In quo statim sic apparuit aptus et devotus officio, tanquam, si quo noviter ascenderat, iugiter praefuisset. |
| 5 | Fuit itaque in eleemosynis largus, in vigiliis sedulus, in oratione devotus, in charitate perfectus, in humilitate profusus, in doctrina praecipuus, in sermone paratus, in conversatione sanctissimus. |
| 6 | Nunquam in eo invenit humani generis adversarius, nec quod fraude deciperet, nec quod simulatione fuscaret. |