Venantius Fortunatus, Vita S. Leobini, 25.
| 1 | Dicatur et illud mirificum quod sanctus Dei iam infirmitate detentus patravit miraculum. |
| 2 | Hac itaque cum urgeretur infirmitate, duo pueruli, hostis vexatione agitati, eius vestigiis se prosternentes, cibum, qui sibi post esum remanserat, cum benedictione percipere meruerunt. |
| 3 | Quo curante medicamine, uterque rediit incolumis ad propria. |
| 4 | Cumque beatus Leobinus per septem annos continuata infirmitate agitaretur, divinis actibus in coelum intentus, et miraculorum honoratus insignibus, quasi sopore dormiens, praemiis remunerandus opimis, ut fidelis servus talentum sibi creditum duplicatum reportans, in gaudium Domini sui intraturus, angelis plaudentibus, feliciter migravit ad coelos. |