Venantius Fortunatus, Vita S. Leobini, 20.
| 1 | Nec illud silentio praetereundum est miraculum quod nobiliter virtutibus floret egregium. |
| 2 | Quaedam Deo devota ex monasterio puellarum, cum tunicam domni Leobini causa consuendi accepisset, et de novo filo resarciens refecisset, vetus filum ex ea accipiens ad suam zonam ex fide ligavit. |
| 3 | Soror vero eius saecularis, quae pavore concussa ad eum confugerat, diluculo consurgens cinxit zonam sororis, cui inerat filum pontificis alligatum. |
| 4 | Tum daemon, a quo antea arrepta fuerat, sentiens circa puellam aliquid magnum et diu ferre non posset, acrius eam vexare incipiens clamavit per os puellae tunicam domni Leobini velut ignem sufferre non posse. |
| 5 | Cum hac itaque vociferatione daemon egrediens, puella tristes fetores eius pariter cum sanguine evomuit. |
| 6 | Hoc quippe miraculum non illo videtur inferius quod in muliere haemoroissa a Domino constat patratum, quia sicut illa ex tactu fimbriae sanata est a profluvio sanguinis, ita et ista ex tactu fili erepta est a vexatione daemonis. |
| 7 | Illa autem liberata, tam a laqueis inimici quam a curis saeculi, devovit se omnibus diebus servituram Domino, coniuncta sorori in eodem coenobio. |