Venantius Fortunatus, Vita S. Leobini, 17.
| 1 | Quodam itaque tempore, cum idem beatus vir Leobinus ex more pontificum parochias circumeundo visitaret, et Avallotium pervenisset, quidam caecus ab annis octo caecitate obtenebratus, ut cognovit virum sanctum per illum locum habere transitum, humiliter petiit ut per crucis signaculum se redderet illuminatum. |
| 2 | Quod vir sanctus aliquandiu recusans, timens ne virtutem operando aliquid arrogantiae videretur assumere ex episcopali ministerio, dum caute vult transire, tandem a suis compulsus est ut opem medelae aerumnis caeci clementer impenderet. |
| 3 | Qui statim precibus devote peractis, cum signaculo crucis excutiens caecitatis caliginem, pristino exstinctum reparavit lumine vultum, quo caecus fuerat ante alienatus. |