Venantius Fortunatus, Vita S. Leobini, 12.
| 1 | Proferatur in medium et illud stupendum gestae rei miraculum, quod omnibus prodesse poterit ad fidei incrementum. |
| 2 | Quidam ex monachis, vocabulo Tyrannus, crudelis quidem antitheto nomine, sed praeclarus virtute, dum esset quadam nocte sollicitus pervigil, vox ei directa est quod tactum iam sonuisset signum. |
| 3 | Hac itaque voce commonitus surgit continuo, et ingressus basilicam splendore diffusi luminis radiantem, in qua conspicuos claritate prospicit duos egregia forma viros, sanctum videlicet Leobinum, et alterum nomine sibi incognitum, ex quorum visu nimio pavore perterritus fugam inivit, seseque in sua cella abscondit. |
| 4 | Sed dum ad signi sonum in praefatam basilicam ad Matutinos se intulisset hymnos, expleta orationis consuetudine praelocutus Tyrannus cautus et devotus pergit ad domnum Leobinum, obsecrans ut sibi indicaret quae esset illa persona quam in basilica una cum eo intuitus esset. |
| 5 | Agnoscens itaque vir Dei fratrem fuisse dignum tantae devotionis miraculo, ait: Frater, cum fuisses oratorium ingressus et duos pariter vidisses viros, me, ut audio, cognovisti; alter vero incognitus, sed micanti splendore candidus, ipse est beatus Avitus me visitando dignatus corripere et commonere qualiter debeam quemdam fratrem pro suis excessibus corrigere. |
| 6 | Merito namque coeleste lumen super sanctum virum radiabat, quia licet in terra corpore, mente tamen conversabatur in coelis, iuxta illud Apostoli: Nostra autem conversatio in coelis est (Philip. III, 20). |
| 7 | Unde visitationem meruit habere et consolationem: in cuius si quidem corde et ore per divinorum eloquia mandatorum lux coelestis gratiae iugiter ac ineffabiliter rutilabat. |