Venantius Fortunatus, Vita S. Leobini, 10.
| 1 | Inseratur huic operi illud coeleste miraculum, quod Dominus patrare dignatus est per beatum Leobinum. |
| 2 | Quodam tempore duo energumeni, in quibus tanta vis daemonum praevaluerat, ut saepe vincula et catenas comminuerent, occurrentes beatissimo viro sospitatis remedium largiri sibi humiliter poposcerunt. |
| 3 | Sanctus itaque vir a fratribus cohortatus impendere gratiam medelae daemonico furore agitatis, pietate commotus, opposito crucis signaculo, et daemones ab iis expulit, et pristinae sanitatis incolumitati efficaciter restituit. |
| 4 | Nec multo post tempore, dum longe a cella absens esset, et ad monasterium ubi paucae puellae morabantur compendioso itinere declinaret, benigne exceptus est ab illis. |
| 5 | Denique post humanitatis officium, quod ei libentissime exhibuerunt, intempestae noctis silentio una de puellarum collegio incentive impulsa petulantiae aestu nefario, pedibus sancti iacentis sub lecti operimento dentibus dolosum intulit morsum; qui sentiens se huiusmodi morsu attrectatum, cum percussione pectoris et ingenti gemitu illam pedibus suis repulit, mortiferum veluti venenum, et servata omni corporis integritate, laqueos mulieris sine damno evasit, pudicitiae strophio praecinctus. |