Venantius Fortunatus, Vita S. Leobini, 6.
| 1 | His nempe suppliciis miserabiliter afflictus, licet semivivus, divina tamen suffragante ope ereptus, cum duobus fratribus Eufronio et Rustico, adire iterum sanctum Avitum in vasta Pertici solitudine commorantem; quos ille fraterna charitate recipiens, et illos duos fratres praedictos per congrua sibi officia disponens, ut cognovit beati viri mentem coelesti bonitate uberius enitescere, eum cellarii praefecit officio. |
| 2 | In cuius ministerii dispensatione ita se reddidit providum, ut nec superpetenti daret aliquid superfluum, nec indigenti congruum subtraheret alimentum. |
| 3 | Adeo namque beatus Avitus eius obsequium sibi conspexerat gratum, ut suae fragilitatis corpus, ieiunio maceratum et senio attenuatum, nullo tamen alimento reficeret, nisi quod beatus Leobinus sua industria praeparasset. |