Venantius Fortunatus, Vita S. Leobini, 4.
| 1 | Post octo itaque annos in illa cella monastice conversatus, beatissimi Aviti praesentiam se obtulit expetendam; qui cum ab eo responsum accepisset ut post eruditionem quam in congregatione monachorum percepturus erat ad ipsum reverteretur, inde recedens cum quodam diacono qui in monasterio aliquandiu conversatus fuerat, Ligeris littora coepit peragrare, perveniensque ad quamdam cellam, ut in ea habitaret sibi oblatam, memor monitorum supradictorum, se in eo loco alligare noluit; sed volens Lirinum pervenire, invenit quemdam fratrem Lirinensem dicentem se non posse illic temperiei incommoditatem ferre; quo dicto ab itinere quod coeperat revocatur. |
| 2 | Deinde Gavalensem expetens urbem, cum beatissimo Hilaro, eiusdem urbis antistite, sacerdotaliter fuisset susceptus et aliquantisper cum eo commoratus, coepit conqueri frater non aptum sibi locum ad habitandum. |
| 3 | Unde cum inter se eosdem fratres altercantes beatus Hilarius animadvertisset, coepit hortari illum vagum fratrem, ne a comitatu beati Leobini discederet, ne forte obedientiae gratiam recedendo perderet, quam hactenus illum sequendo adeptus fuisset. |
| 4 | Inde vero recedentes, audientesque beati Lupi famam longe lateque crebrescere, ad eum se humiliter contulerunt. |
| 5 | Cumque modico tempore cum eo morati fuissent, hortatur praedictus frater utpote instabilis et vagus, inde beatum Leobinum discedere. |
| 6 | Nolens itaque vir sanctus huiusmodi persuasionibus acquiescere, fortiterque resistens, et tam vagum fratrem in suo comitatu habere contemnens, continuato quinquennio in eodem commoratus est coenobio. |