Venantius Fortunatus, Vita S. Hilarii, 1, LIBER., 12.
| 1 | Itaque beatum Martinum in vico, Locogeiaco nomine, dum praecepisset consistere, virtute divina meruit ibi beatus Martinus mortuum suscitare. |
| 2 | Deinde post aliquot dies infans quidam sine baptismi regeneratione defunctus est: duplici morte damnatus, praesentem amiserat lucem, et poena futuri saeculi non carebat. |
| 3 | Tunc mater exstincti, quae iam mater non erat, dum filium non habebat, provoluta ad pedes sancti Hilarii, praecedentibus lacrymis, nati sui corpus effudit, exclamans: Martinus adhuc incipiens catechumenum mortuum revocavit; tu, pontifex, redde, rogo, filium, aut mihi, aut baptismo; qui populi pater agnosceris, ut ego mater vocer, quaeso, obtineas. |
| 4 | Sic illa plus lacrymis petente quam verbis, commotus est pietate vir Dei, et, spectante populo, ad consueta arma recurrens, in terram prosternitur. |
| 5 | Mox paulatim defuncti pallor in ruborem convertitur, frigida membra, revocato spiritu, intepescunt, oculi apertis palpebrarum ianuis peregrinum lumen agnoscunt, vox adducto aere de pectoris domicilio conflata profertur, gressus suis vestigiis redivivus extenditur, in anterioris fundamenti statum tota fabrica renovatur. |
| 6 | Quid plura? |
| 7 | Tandiu iacuit sacerdos in pulvere, donec pariter surgerent, senex de oratione, infans de morte. |
| 8 | Ecce vita laudabilis, quae de alterius corpore necem precibus effugavit, spoliavit Tartarum, spem habens in Christo. |
| 9 | Mors ibi iura non tenuit, ubi Hilarius vim orationis ingessit. |
| 10 | Sed tanta res non potest nostris verbis plus ornari, quam ipsius meritis. |
| 11 | Nunc vero memorandum est, quod supra praetermisimus, qualiter miracula reliqua hoc subiecto miraculo cumulavit. |