Venantius Fortunatus, Vita Germani, XXIX.
| 1 | Erat sane mirabile, quoties famulus Dei ad Augustodunum voluisset accedere, mox ad Sanctum Symphorianum daemones nuntiabant. |
| 2 | Et occurrentes per Murvinum (Num. 32), fletu gemituque clamabant: Vir sancte, si de locis cultis nos inconsideranter repellis vel habitare, concede silvarum per solitudinem, ut liceat miseris per deserta securos errare. |
| 3 | Ante tuos oculos nec corpora nos celant, nec nemora. |
| 4 | Qui deflentes et Sancti non tolerantes praesentiam, admota eius dextera de obsessis corporibus passim vertebantur in fugam, et de salute populi proiecta daemonia lamentabantur. |