Venantius Fortunatus, Vita Germani, XXV.
| 1 | Item de vico Mantola Waldulfi cuiusdam ancilla, anno et novem mensibus gravi caecitate percussa, per soporem admonita ut fimbriam Sancti si tangeret, mox visum reciperet, die quadam sacerdoti occurrit; sed multa nocte circumdata ita constrictis luminibus, ut unde oleum benedictum iniiceret, luminis aditum non praestaret. |
| 2 | Tamen perunctis palpebris desuper et locis reliquis capitis, oratione data, pane et sale signato, mulieri praecepit ad mansionem se condere. |
| 3 | Ipse a primo somno in oratorio pervigil, circa medium noctis mulier clamat hospitem se lacrymare profuse. |
| 4 | Tum accenso lumine ab oculorum compage cernit manare sanguinem. |
| 5 | Quae cum eodem cruore mane ad Sanctum rediit, sed ipse cum aqua palpebras fovens et abluens, orationibus additis, oculus unus apertus est; deinde altero peruncto mulier domum revertitur. |
| 6 | Dehinc eadem sub nocte, nimium fuso sanguine, appropinquante die, Sacerdoti se obtulit. |
| 7 | Qui cum de regis occursu domum reverteretur, ingressus in oratorium statim mulieri alter oculus aperitur, et praestante Domino gemello se videre lumine gratulatur. |