Venantius Fortunatus, Vita Germani, XXII.
| 1 | Praecellentissimus Childebertus rex cum equum necessarium ad sellam beati viri donasset vehiculum, rogat ipse qui dederat ut eum sibi retineret, nec cuiquam tribueret. |
| 2 | Interim beatus vir, postulante captivo, equum donat in pretio, quoniam apud pontificem plus fuit quam illa regis vox pauperis. |
| 3 | Iubet igitur ut quindecim eum venundaret solidis: quem pauper ipse cum duceret, negotiator occurrit, eruitque praedictum equum duodecim aureis. |
| 4 | Quo empto negotiator adducit ad stabulum. |
| 5 | Sed quoniam minus dederat quam vir Dei praeceperat, equus sub nocte moritur, ne Sancti verbum iret incassum. |
| 6 | Unde sequenti die sellarem de stabulo iunctis bobus exstinctum retraxit emptor mortuum vehiculum. |
| 7 | Qui versa vice capistro non capite, sed pedibus alligatus educitur. |