Venantius Fortunatus, Vita Germani, XII.
| 1 | Caeterum revelationum suarum quis scrutator introeat, cui ante quatuor annorum curricula, ipsa episcopatus sui causa non est abscondita? Itaque positus in sopore, inspicit a quodam sene claves sibi portae Parisiacae porrigi. |
| 2 | Interrogans quid hoc fieret, accepit responsum, ut salvas eas faceret. |
| 3 | Quod post civitatis eius episcopo decedente dum praecellentissimo regi Childeberto occurreret, in eius electione effectum illa vox promeruit. |
| 4 | Ordinatusque pontifex qualis quantusque se gesserit, hoc expedire lingua mortalis non sufficit, quoniam supra hominem fuit omne quod edidit. |
| 5 | Denique adeptus gradum curae pastoralis, de reliquo monachus persistebat. |
| 6 | Hinc se frequentibus exercebat vigiliis, inde continuatis macerabat inediis. |
| 7 | Pernoctabat algida senectus per hiemem sustinens dupliciter frigus, aetatis et temporis, quod nec tolerare possint petulenti iuvenes: seipsum pene obliviscens pro victoria corporis, tanquam si simul accessissent dignitas et necessitas; quae vero eleemosynae tam de rebus ecclesiae quam populi oblatione vel regio munere per manus Sancti factae sunt, solus ille qui omnia scit, novit et numerat. |