| 1 | Nescivi, fateor, mihi prandia lassa parari: Sic animo merear posse placere tuo. |
| 2 | Nec poterant aliqui vultu me avellere vestro, Si non artificis fraus latuisset inops. |
| 3 | Quis mihi det reliquas epulas, ubi voce fideli, Delicias animae te loquor esse meae A vobis absens colui ieiunia prandens, Nec sine te poterat me saturare cibus. |
| 4 | Pro summis epulis avido tua lingua fuisset, Replessent animum dulcia verba meum. |
| 5 | Ordine sed verso medicus fera vulnera gignit Et fallax artem decipiendo probat. |
| 6 | Quem nunquam saturat, quidquid mare, terra ministrat, Credebat solo me saturare meo. |
| 7 | Sed modo da veniam, quaeso, pietate parata, Alterius facinus nec mihi constet onus. |