Venantius Fortunatus, Miscellanea, 10, 1, Et dimitte nobis debita.
| 1 | Bene post escam quaesitam postulatur venia peccatorum, ut qui Dei cibo pascitur, Deo vivat, si ei dimittantur peccata; et congrue, ne se humana extollat superbia, quae petendo veniam, videtur confiteri delicta, cum tamen si purgari desiderat, saepius ad orationem recurrat. |
| 2 | Convenienter autem debita, peccata dicuntur, quia et debentur, et requirenda sunt. |
| 3 | Nam sicut debitum a creditore requiritur, ita peccatum a Deo in die iudicii necessario exigitur, nisi hic, dum vivimus, per pietatem eius et indulgentiam ista nobis exactio condonetur. |
| 4 | Et merito remitti cuncta hic rogamus, ubi delicta committimus, quoniam in futuro, sicut precari non licet, ita non vacat poenitere; sed addendo: |