Venantius Fortunatus, Miscellanea, 10, 1, . . .
| 1 | Tanta pietatis profunda misericordia, filii dilectissimi, circa genus humanum nostri patuit Salvatoris, qua nos ereptos de concatenatis mundi naufragiis ad portum perpetuae detulit libertatis, ut nec verbis exsequi, neque lingua patefieri, neque ipsa valeant cogitatione pulsari, cui parum videbatur, de limo quem condidit, quem cruore redemit, quem baptismo renovavit, nisi ad salutis cumulum, mens nostra, ne lapsum ignoranter incurreret, instrueretur etiam, qualiter exoraret. |
| 2 | Ne si non docuisset, quemadmodum deberemus iustas voti preces offerre, essemus aut certe temerarii, aut erroris nube confusi, et nesciendo quae petere oporteret, magis admitteremus peccatum, quam purgaremus admissum, et unde sperabamus posse venire suffragium, videremur incurrere detrimentum, cum de oratione incondita fieret periculi plus causa quam voti. |
| 3 | Inde retinentes eius mysteria, et quam multa sint in brevitate collata, propter aedificationem Ecclesiae paucis docemur explicare, quia tunc nobis melius placebunt auditu, cum patuerint intellectu. |
| 4 | Itaque ad ipsum veniamus sanctae orationis sermonem. |