| 1 | Reddita ne doleas, felix Maguntia, casus, Antistes rediit, qui tibi ferret opem. |
| 2 | Ne moerore gravi lacrymans orbata iaceres, Te meruisse fame. . . . . . . . . . . . Porrigit ecce manum genitor Sidonius urbi: Quo renovante loco prisca ruina perit. |
| 3 | Iura sacerdotii sacro moderamine se vans, Per cuius studium crevit et ipse gradus. |
| 4 | Parturit assidue gravidos Ecclesia fructus, Quamvis Apostolico vinctus amore regis. |
| 5 | Suscipit haeredes, coelesti germine natus, Tali nupta viro, quando marita placet Te vigili custode, lupus non diripit agnos, Te pascente gregem, non ovis ulla perit. |
| 6 | Cautius in toto per mitia pascua ducis; Toxica ne noceant, florea rura paras. |
| 7 | Sis cibus ut populi, placide ieiunia servas, Et satias alios, subtrahis unde tibi. |
| 8 | Nudos veste tegis, captivis vincula solvens, Deposito reddens libera colla iugo. |
| 9 | Exsulibus domus es, et esurientibus esca, Felix, cui Christus debitor inde manet. |
| 10 | Te doctrina probum, providentia sacra modestum, Fecit et eloquio vincere mella tuo. |
| 11 | Templa vetusta novans, specioso fulta decore, Inseris hinc populis plus in amore Deum. |
| 12 | Ut plebem foveas, et Rheni congruis amnes, Quid referat terris, qui bona praebet aquis? |
| 13 | Hic quod fana micant, et instaurata quod exstant, Vivis in aeterno, laude fluente tibi. |
| 14 | Hac crescas longos meritorum fruge per annos, Et crescente diu de grege vota feras. |