| 1 | O regina potens, cui aurum et purpura vile est, Floribus ex parvis te veneratur amans. |
| 2 | Et si non res est color, attamen ipse per herbas, Purpura per violas, aurea forma crocus. |
| 3 | Dives amore Dei, vitasti praemia mundi, Illas contemnens, has retinebis opes. |
| 4 | Suscipe missa tibi variorum munera florum, Ad quos te potius vita beata vocat. |
| 5 | Quae modo te crucias, recreanda in luce futura, Aspicis, hinc qualis te retinebit ager. |
| 6 | Per ramos fragiles, quos nunc praebemus olentes, Perpende hinc, quantus te refovebit odor, Haec cui debentur, precor, ut cum veneris illuc, Meque tuis meritis dextera blanda trahat. |
| 7 | Quamvis te spectet paradisi gratia florum, Istae vos cupiunt iam revidere fores. |
| 8 | Et licet egregio videantur odore placere, Plus ornant proprias, te redeunte, comas. |