| 1 | Pectore de sterili si flumina larga rigarem, Non te sufficerem, dux Bodegisle, loqui. |
| 2 | Invasit nostram subito tua gratia mentem, Ut modo plus vester quam meus esse velim. |
| 3 | Quo primum placidos merui cognoscere vultus, Oris ab unguento membra refecta gero. |
| 4 | Colloquio dulci satiasti pectus amantis, Nam mihi devoto dant tua verba cibum. |
| 5 | Distribuunt epulas alii, quae corpora supplent, Unde animum saties, das magis ipse dapes. |
| 6 | Non sic inficiunt placidissima mella falernum, Ceu tuus obdulcat pectora nostra sapor. |
| 7 | Qualiter oblectas, quos semper amare videris, Horae qui spatio me facis esse tuum? |
| 8 | Quae tibi sit virtus, si possem, prodere vellem, Sed parvo ingenio magna referre vetor. |
| 9 | Exiguus titubo tantarum pondere laudum, Sed melius gradior, quem tua facta regunt; Massiliae ductor felicia vota dedisti, Rectoremque suum laude perenne refert. |
| 10 | Hic tibi consimili merito Germania plaudit, Cuius ad laudem certat uterque locus. |
| 11 | De bonitate tua lis est regionis utraeque, Te petit illa sibi, haec retinere cupit. |
| 12 | Iustitiam pauper nunquam, te iudice, perdit, Nec poturit pretio vertere vera potens. |
| 13 | Non ligat immunem, non solvit poena nocentem, Nil persona capit, si sua causa neget. |
| 14 | Lumina cordis habes, animi radiante lucerna, Et tuus aeterna luce coruscat apex. |
| 15 | Ingenio torrente loquax de fonte salubri, Divitiasque pias ore fluente rigas. |
| 16 | Si videas aliquem defectum forte labore Nilus ut Aegyptum, sic tua lingua fovet. |
| 17 | Qui patrias leges intra tua pectora condens, Implicitae causae solvere fila potes. |
| 18 | Assiduis epulis saturas, venerande, catervas, Et repletus abit, qui tua tecta petit. |
| 19 | Si venis in campos, ibi plebs pascenda recurrit, Consequiturque suas, te comitando, dapes. |
| 20 | Vota feras cunctis per saecula longa superstes; Et maneas populi semper in ore potens. |