| 1 | Orpheus orditas moveret dum pollice chordas, Verbaque percusso pectine fila darent, Mox resonante lyra tetigit dulcedine silvas, Ad citherae cantus traxit amore feras Undique miserunt vacuata cubilia damas, Deposita rabie tigris et ipsa venit. |
| 2 | Sollicitante melo nimio philomela volatu, Pignora contemnens, fessa cucurrit avis. |
| 3 | Sed quamvis longo spatio lassaverat alas, Ad votum veniens se recreavit avis. |
| 4 | Sic stimulante tua captus dulcedine Gogo, Longa peregrinus regna viator adit. |
| 5 | Undique festini veniunt ut promptius omnes, Sic tua lingua trahit, sicut et ille lyra. |
| 6 | Ipse fatigatus huc postquam venerit exsul, Antea quo doluit, te medicante, caret. |
| 7 | Eruis afflictis gemitus, et gaudia plantas; Ne tamen arescant, oris ab imbre foves. |
| 8 | Aedificas sermone favos, nova mella ministras, Dulcis et eloquii nectare vincis apes. |
| 9 | Ubere fonte rigat labiorum gratia pollens, Cuius ab arcano vox epulanda fluit. |
| 10 | Pervigili sensu dives prudentia regnat, Fomite condito cui salis unda natat. |
| 11 | Qui fulgore animi radios a pectore vibras, Et micat interior lux imitata diem. |
| 12 | Sed vicibus mundum modo sol, modo nubila complent, At tua semper habent corda serena diem. |
| 13 | Visceribus promptis templum pietatis haberis, Muneribusque sacris es fabricata domus. |
| 14 | Forma venusta tibi proprio splendore coruscat, Ut mentis habitum vultus et ipse probet. |
| 15 | Omne genus laudum specie concludis in una, Nec plus est aliquid quam tua forma gerit, Principis arbitrio Sigiberti magnus haberis, Iudicium regis fallere nemo potest. |
| 16 | Elegit sapiens sapientem, et amator amantem, Ac veluti flores docta sequestrat apes. |
| 17 | Illius ex merito didicisti talis haberi, Et domini mores, serve benigne, refers. |
| 18 | Nuper ab Hispanis per multa pericula terris, Egregio regi gaudia summa vehis. |
| 19 | Diligis hunc tantum, quantum meliora parasti, Nemo armis potuit quod tua lingua dedit. |
| 20 | Haec bona si taceam, te nostra silentia laudant, Nec voces spectes, qui mea corda tenes. |
| 21 | Vera favendo cano, neque me fallacia damnat, Teste loquor populo, crimine liber ero. |
| 22 | Haec tibi longinquos laus ardua surgat in annos, Haec te vita diu servet, et illa colat. |