| 1 | Inclyta magnarum processit gloria rerum, Et de rege pio spargit ubique decus. |
| 2 | Quem gravitate, animo, sensu, moderamine legum, Praedicat occiduus sol, oriensque virum. |
| 3 | Qui quadripartitis mundi sub partibus ampli, Fructificante fide semina laudis [lucis] habet. |
| 4 | Hinc cui barbaries, illinc Romania plaudit, Diversis linguis laus sonat una viri. |
| 5 | Dilige regnantem, celsa Parisius arce, Et cole tutorem, qui tibi praebet opem. |
| 6 | Hunc modo laeta favens avidis amplectere palmis. |
| 7 | Qui iure est dominus, sed pietate pater. |
| 8 | De Childeberto veteres compesce dolores, Rex placidus rediit, qui tua vota fovet. |
| 9 | Ille fuit mitis, sapiens, bonus omnibus aequus, Non cecidit patruus, dum stat in urbe nepos. |
| 10 | Dignus erat haeres eius sibi sumere regnum, Qui non est illo, laude loquente, minor. |
| 11 | Charibertus adest, qui, publica iura gubernans, Tempore praesenti gaudia prisca refert. |
| 12 | In tantum patrui se prodidit esse sequacem; Ut modo sit tutor coniugis iste nepos. |
| 13 | Qui Childeberti retinens dulcedine nomen, Eius natarum est frater, et ipse pater. |
| 14 | Quae bene defensae placido moderamine regis, In consobrino spem genitoris habent. |
| 15 | Maxima progenies, generosa luce coruscans, Cuius ab, excelsis gloria currit avis. |
| 16 | Nam quoscunque velim veterum memorare parentum, Stirpis honorificae regius ordo fuit. |
| 17 | Cuius celsa fides eduxit ad astra cacumen, Atque super gentes intulit illa pedes. |
| 18 | Calcavit tumidos hostes, erexit amicos, Fovit subiectos, conterruitque feros. |
| 19 | Cur tamen hic repetam praeconia celsa priorum, Cum potius tua laus ornet honore genus? |
| 20 | Illi auxere armis patriam, sed sanguine fuso; Tu plus acquiris, qui sine clade regis. |
| 21 | Quos prius infestis lassarunt bella periclis, Hos modo securos pacis amore foves. |
| 22 | Omnia laeta canunt felicia tempora regis, Cuius in auspiciis floret opima quies. |
| 23 | Per quem tranquilla terrarum frugis abundat, Devotis populis est tua vita seges. |
| 24 | Cum te nascentem meruerunt saecula regem, Lumine maiori fulsit in orbe dies. |
| 25 | Posteritate nova tandem sua gaudia cernens, Crescere se dixit prolis honore pater. |
| 26 | Qui quamvis esset sublimi vertice rector, Altius erexit, te veniente, caput. |
| 27 | Laetus in haeredis gremio sua vota reclinans, Floruit inde magis, spe meliore, senex, Ante alios fratres regali germine natus, Ordine qui senior, sic pietate prior: Praedicat hinc bonitas, illinc sapientia plaudit, Inter utrumque decus te sibi quisque rapit. |
| 28 | De patruo pietas, et de patre fulget acumen, Unius in vultu vivit uterque parens. |
| 29 | Quas habuere ambo laudes, tu colligis omnes, Et reparas solus, lege favente, duos. |
| 30 | Semita iustitiae, gravitatis norma refulges, Et speculum vitae dat pretiosa fides. |
| 31 | Tranquillis animis moderatio fixa tenetur, Qui portum in proprio pectore semper habes, Tempestas nullo penetrat tua corda tumultu, Ne sensu titubes, anchora mentis adest. |
| 32 | Constantes animos non ventilat aura susurrans, Nec leviter facili mobilitate trahit. |
| 33 | Hinc bene disposito comitatur gloria cursu, Quod se mature mens moderata gerit. |
| 34 | Consilium vigilans alta radice retractas, Et res clausa aliis est manifesta tibi. |
| 35 | Publica cura movens proceres si congreget omnes, Spes est consilii, te monitore, sequi. |
| 36 | Hinc quoties felix legatio denique pergit; Ingreditur caute, quam tua lingua regit. |
| 37 | Quod tam mirifico floret patientia cultu, Est tibi Davidicae mansuetudo lyrae. |
| 38 | Iustitiae rector, venerandi iuris amator. |
| 39 | Iudicium sapiens de Salomone trahis. |
| 40 | Tu melior fidei merito, nam principis ampli, Traiani ingenium de pietate refers. |
| 41 | Quid repetam maturum animum, qui tempore nostro, Antiqui Fabii [Favii] de gravitate places? |
| 42 | Si veniant aliquae variato murmure causae, Pondera mox legum regis ab ore fluunt. |
| 43 | Quamvis confusas referant certamina voces, Nodosae litis solvere fila potes. |
| 44 | Obtinet adveniens fructum, cui iusta petuntur, Quem sua causa fovet, praemia victor habet. |
| 45 | Cuius clara fides valida radice tenetur, Antea mons migrat, quam tua verba cadant. |
| 46 | Spes promissa stat nullo mutabilis actu, Pollicitata semel, perpetuata manent. |
| 47 | Illa domus proprio pondere tuta tenetur, Quae fundamento stat bene fixa suo. |
| 48 | Cum sis progenitus clara de gente Sygamber, Floret in eloquio lingua Latina tuo. |
| 49 | Qualis es in propria docto sermone loquela, Qui nos Romanos vincis in eloquio? |
| 50 | Splendet in ore dies detersa fronte serenus, Sinceros animos nubila nulla premunt. |
| 51 | Blanda serenatum circumdat gratia vultum, Laetitiam populus regis ab ore capit, Muneribus largis replet tua gratia cunctos, Ut mea dicta probes, plebs mihi testis adest. |
| 52 | O bonitas immensa Dei, quae divite censu, Quod famulis tribuit, hoc putat esse suum, Erigis abiectos, erectos lege tueris, Omnibus in totum factus es omne bonum. |
| 53 | Protegat Omnipotens pietatis munere regem, Et dominum servet, quem dedit esse patrem. |
| 54 | Cives te cupiant, tu gaudia civibus addas, Plebs placeat famulans, rex pietate regat. |