| 1 | Omne bonum velox, fugitivaque gaudia mundi, Monstrantur terris, et cito lapsa ruunt. |
| 2 | Ut dolor acquirat vires, cum perdit amantem, Ante placere facit, durius inde premit. |
| 3 | Heu lacrymae rerum, heu sors inimica virorum, Cur placitura facis, quae dolitura rapis? |
| 4 | Vilithuta decens, Dagaulfi chara iugalis, Coniugis amplexu dissociata iacet. |
| 5 | Corpore iuncta toro, plus pectore nexa marito, Lucis in occasu vincula rupit amor. |
| 6 | Tempora cui poterant adhuc in flore manere, Principio vitae finis acerbus habet. |
| 7 | Sanguine nobilium generata Parisius urbe, Romana studio, barbara prole fuit. |
| 8 | Ingenium mite intorva de gente trahebat, Vincere naturam, gloria maior erat. |
| 9 | Nunquam moesta manens, vultu nova gaudia portans, Nubila fronte fugans, corde serena fuit. |
| 10 | Fudit ab ore iubar species redimita decore, Protulit et radios forma venusta suos. |
| 11 | Stirpe sua reliquas superavit pulchra puellas, Et crocea facie lactea colla tulit. |
| 12 | Splendida conspectu, meliori pectore fulsit, Digna micans animo, nec pietate minor. |
| 13 | Cui quamvis nullus hac in regione propinquus, Obsequio facta est omnibus una parens. |
| 14 | Divinis intenta bonis, alimenta ministrans, Qua mercede magis se satiasse videt. |
| 15 | Haec data post obitum faciunt quoque vivere functam, Forma perit hominum, nam benefacta manent. |
| 16 | Corpora pulvis erunt, et mens pia floret in aevo, Omnia praetereunt, praeter amare Deum. |
| 17 | Orphana tunc aviae studiis adolevit opimae, Inque loco natae neptis adulta fuit. |
| 18 | Tertius a decimo ut hanc primum acceperat annus, Traditur optato consociata viro. |
| 19 | Nobilitas in gente sua cui celsa refulsit, Atque suis meritis additur alter honor, Dulcis ovans, alacris studiis ornata iuventus, Quod natura nequit, littera prompta dedit. |
| 20 | Tres meruere tamen iuncti superesse per annos, Coniugioque suo, corde ligante frui. |
| 21 | Ambo pares animo, voto, spe, moribus, actu, Certantesque sibi, mente, decore, fide, Tempore iam certo est enixa puerpera prolem, Damno feta suo, quae pariendo perit. |
| 22 | Abripuit teneram subito mors invida formam, Annos quippe duos, lustra gerendo tria. |
| 23 | Sic animam generans, anima spoliatur et ipsa, Spem peperit luci, luce negante sibi. |
| 24 | Exemplum sed triste dedit secura parenti, Unde redire solet, deficit inde genus, Tertius esse pater cupiens, heu solus habetur, Crescere quo numerus debuit, ipse cadit. |
| 25 | Nam partus [parvus] cum matre perit, nascendo sepultus, Nil vitale trahens, natus in ore necis. |
| 26 | Plus fuerant soli, si tunc sine prole fuissent, Addita posteritas abstulit id quod erat. |
| 27 | Infaustis votis genitus de funere matris, Et genitrix nato mortis origo fuit. |
| 28 | Alter in alterius lethali sorte pependit; Inque vicem sibi mox ambo dedere necem. |
| 29 | Sed sensit graviora dolens pater, atque maritus, Qui gemit, uno obitu se sepelisse duos. |
| 30 | Pro vix dum genito lacrymas iam solvit humato, Vidit quod fleret, non quod haberet amor. |
| 31 | Tristitiae cumulum tribuit cui rapta iugalis, Dans longas lacrymas tempore nupta brevi. |
| 32 | Consultum tamen illud habet de coniuge coniux, Huic quia mercedis non vacuatur opus. |
| 33 | Nam quod ad ornatum potuit muliebre videri, Ecclesiis prompte pauperibusque dedit. |
| 34 | Hic nulla ex illis rebus peritura reliquit, Ut modo praemissas dives haberet opes. |
| 35 | Quam bene distribuens, sine se sua noluit esse, Nam quae larga dedit, haec modo plena metit. |
| 36 | Condidit ergo sibi quidquid porrexit egenti, Et quos sumpsit inops, hos habet illa cibos. |
| 37 | Felices quos nulla gravant de morte secunda, Nec faciunt poenis subdita membra feris. |
| 38 | Dulcibus illecebris qui non sibi condit Avernum, Nec per carnem animam vult sepelire suam. |
| 39 | Sed casta pietate manens, sine crimine vitae, Illius in luce hac praemia lucis emit. |
| 40 | Tempore quam parvo lacrymas aut colligit amplas? |
| 41 | Aut cui vita nitet, gaudia longa capit. |
| 42 | Hic de morte levis dolor est; nam durius illud, Hic quem viventem Tartara nigra tenent. |
| 43 | Infelix quisquis, maculosis actibus usus, Ante [arte] redemptorem se laqueasse videt. |
| 44 | Nubibus invectus cum venerit arbiter orbis, Et tuba terribilis moverit arma polis. |
| 45 | His venit Elias, illis in curribus Enoch, Anteviando suos; hinc Petrus; hinc Stephanus. |
| 46 | Flore puellarum rosea stipante corona, Inter virgineos prima Maria choros. |
| 47 | Hinc Martha, hinc sponsa Agnes, Tecla dulcis, Agatha, Et quaecunque Deo virginitate placet. |
| 48 | Tunc ibi quis terror, coeli assistente senatu Quid dicturae animae iudicis in facie? |
| 49 | Mox aut poena manet miseros, aut palma beatos. |
| 50 | Quisque suae vitae semina iacta metit. |
| 51 | Sunt dicturi alii: Cade, mons, et comprime corpus; Sed iussi colles ferre sepulcra negant. |
| 52 | Cogentur minimi quadrantem solvere nummi, Nemo pedem removet quo sua culpa trahit, Spe vacui, paleae similes mittentur in ignes, Pascendis flammis fit caro nostra cibus. |
| 53 | Vivunt ad poenas, aeterno ardente camino, Ut cruciet gravius, mors mala non moritur. |
| 54 | Ne fessi recreent animas longo igne crematas, Porriget heu, nullas flammiger amnis aquas. |
| 55 | Parte alia, meritis felicibus acta tenentes Fulgebunt iusti, sol velut arce poli. |
| 56 | Digni lumen habent, damnati incendia deflent, Illos splendor alit, hos vapor igne coquit. |
| 57 | Res est una quidem, duplici sed finditur actu, Nam cremat indignos, quo probat igne pios. |
| 58 | Aeterna radiant paradisi in luce beati, Cum facie Christi regna tenendo sui. |
| 59 | Gratia quanta manet, vultus qui aspexerit illos! |
| 60 | Quantus honor hominum, posse videre Deum! |
| 61 | Si nimis erigitur fragilem qui cernit amicum, Qualiter exsultet qui videt ora Dei? |
| 62 | Lilia, narcissus, violae, rosa, nardus, amomum. |
| 63 | Quidquid, odorifero germine, mittit Arabs. |
| 64 | Iudicis in vultu florentia lumina vernant, Sed super haec, Domini suavior efflat odor. |
| 65 | Nam quantum obscoeno melior lux aurea plumbo, Tantum thura Deo, cedit et omnis odor. |
| 66 | Quantum nocte dies distat, sol lampade lunae, Factori cedunt sic sua facta suo. |
| 67 | Cum vero iusti tanto splendore fruantur, Congaudent nimium se caruisse mori. |
| 68 | De tenebris migrasse favent in luce perenni, Et magis ad bona tot tardius isse dolent. |
| 69 | Tu quoque nec lacrymis uras pia facta iugalis Cui modo creduntur hic meliora dari. |
| 70 | Nam si deplores meritis quae vivit opimis, Coniugis ipse bonis invidiosus eris. |
| 71 | Praesertim quam sensu, animo, tibi corpore iunctam iunctas, Cum Christo semper corde fuisse refers. |
| 72 | Post Domini vultus, ad te si iussa rediret, Fleret in hunc mundum se revocasse gradum. |
| 73 | Charius illa diem retinet, quem perdere nescit, Quam hunc, quem timuit, fine sequente sibi. |
| 74 | Ne grave funus agas, cunctis natura quod offert, Quod cum principibus participatur inops. |
| 75 | Nullum paupertas, non eripit ampla facultas, Hoc commune simul dives, egenus habet. |
| 76 | Nam puer atque senex, niger, albus, turpis, honestus, Debilis, et fortis, mitis, et asper obit. |
| 77 | Huc sapiens stolidus, probus, . . . . . improbus omnis, Plenior, exiguus, parvus, et altus adit. |
| 78 | Tardius aut citius currit sors ista per omnes, Dissimili merito, mors trahit una viros. |
| 79 | Non decet ergo graves pro coniuge fundere fletus, De cuius meritis te dubitare negas. |
| 80 | Felices nimium hic qui sine crimine praesunt, Qui melius discunt vivere post obitum. |