| 1 | Impedior lacrymis prorumpere nomen amantis, Vixque dolenda potest scribere verba manus. |
| 2 | Coniugis affectu, cogor dare pauca sepulto, Si loquor, affligor, si nego, durus ero. |
| 3 | Qui cupis hoc tumulo cognoscere lector humatum, Basilium illustrem moesta sepulcra tegunt. |
| 4 | Cuius blanda pio recreabat lingua relatu, Et dabat eloquio verba benigna suo. |
| 5 | Hinc doctrina rigans, illinc dulcedo redundans, Ornavit radio lux geminata virum. |
| 6 | Regis amor, charus populis, ita pectore dulcis, Ut fieret cunctis in bonitate parens. |
| 7 | Tranquillus, sapiens, iucundus, pacis amicus, Nullaque, quo stabat, semina litis erant. |
| 8 | Hunc consultantem legati sorte frequenter, Misit ad Hispanos Gallica cura viros. |
| 9 | Sufficienter habens, nunquam fuit arma rapinae, Non propriis eguit, non aliena tulit. |
| 10 | Ecclesias ditans, loca sancta decenter honorans, Pauperibus tribuens, dives ad astra subit. |
| 11 | Annis bis denis cum Baudegunde iugali Iunxit in orbe duos unus amore torus. |
| 12 | Qui tamen undecimo lustro cito raptus ab aevo. |
| 13 | Post finem terrae regna superna petit. |
| 14 | Non iam flendus eris humana sorte recedens, Dum patriam coeli, dulcis amice, tenes. |