| 1 | Quamvis longa seni ducatur in ordine vita, Cum venit extremum, nil valet esse diu. |
| 2 | Sed quia nemo fugit, nisi terram terra recondat, Lege sub hac, cunctos sors rapit una viros. |
| 3 | Celsus in hoc humili tumulo iacet Atticus ille, Qui dabat eloquio dulcia mella suo. |
| 4 | Impendens placidam suavi modulamine linguam, Pacificusque suus sermo medella fuit. |
| 5 | Cuius abundantem venerata est Gallia sensum, Excoluitque senem semper honore patrem. |
| 6 | Clarus ab antiquis, spes nobilitatis opimae, Sufficiens propriis, nulla rapina fuit. |
| 7 | Dogmata corde tenens, plenus velut arca libellis, Quisquis, quod voluit, fonte fluente bibit. |
| 8 | Consilio sapiens, animo pius, ore serenus, Omnibus ut populis esset amore parens. |
| 9 | Sic venerabilibus templis, sic favit egenis, Mitteret ut coelis, quas sequeretur opes. |