| 1 | Ultima sors avido graviter properavit hiatu, Pastorem rapiens, qui fuit arma gregis. |
| 2 | Hoc recubant tumulo venerandi membra Leonti, Quo stetit eximium pontificale caput. |
| 3 | Quem plebs cuncta gemens confusa voce requirit, Hinc puer, hinc iuvenis deflet, et inde senes. |
| 4 | Defensoris opem hic omnis perdidit aetas, Et quantum coluit, nunc lacrymando docet. |
| 5 | Nemo valet siccis oculis memorare sepultum, Qui tamen in populo vivit amore pio. |
| 6 | Egregius nulli de nobilitate secundus, Moribus excellens culmine primus erat. |
| 7 | Hic pietate nova cunctis minor esse volebat, Sed magis his meritis et sibi maior erat. |
| 8 | Quo praesente viro, meruit discordia pacem, Expulsa rabie, corda ligabat amor. |
| 9 | Ecclesiae totum concessit in ordine censum, Et tribuit Christo, quod fuit ante suum. |
| 10 | Ad quem pauper opem, pretium captivus habebat, Hoc proprium reputans quod capiebat egens. |
| 11 | Cuius de terris migravit ad astra facultas, Et plus iste Deo quam sibi vixit homo. |
| 12 | Cordis in amplexu retinens, et pectore plebem, Diceret ut populum se generasse patrem. |
| 13 | Namque suos cives placida sic voce monebat, Confitereris ut hunc ad sua membra loqui. |
| 14 | Ingenio vigilans, dives quoque dogmate Christi, Et meruit studio multiplicare gradum. |
| 15 | Largior in donis absens sibi iunxit amantes Et quo non fuerat, munere notus erat: Principibus charus, huiusque amor unicus urbis, Festinans animis, omnibus esse parens. |
| 16 | Lustra decem pollens, septem quoque vixit in annos, Mox urgente die, raptus ab orbe fuit. |
| 17 | Sed quis cuncta canat, cum tot bona solus habebat? |
| 18 | Nunc uno in tumulo plurima vota iacent. |
| 19 | Haec tibi parva nimis, cum tu merearis opima, Carmina Theodosius praebet amore tuus. |