| 1 | Si terrena, sacer, quondam tibi cura fuisset, Carmine plus lacrymas quam modo verba darem. |
| 2 | Sed quia tu mundus, nec sunt tibi crimina mundi, Nos gaudere mones, qui sine morte manes. |
| 3 | Antistes pietate calens, venerande Cronopi, Membra sepulcra tegunt, spiritus astra tenet. |
| 4 | Ordo sacerdotum cui fluxit utroque parente, Venit ad haeredem pontificalis apex. |
| 5 | Hunc tibi iure gradum successio sancta paravit Ut quasi iam merito debitus esset honor. |
| 6 | Nobilis antiquo veniens de germine patrum, Sed magis in Christo nobilior merito. |
| 7 | Sic vultu semper placidus, seu mente serenus, Pectore sincero, frons sine nube fuit. |
| 8 | Cuius ab eloquio nectar per verba fluebat, Vinceres ut dulces ore rigante favos. |
| 9 | Nudorum tu vestis eras, algentis amictus, Qui ad tua tecta fugit, tectus et ipse redit. |
| 10 | Divitias omnes inopum sub ventre locasti. |
| 11 | Unde tibi semper viva talenta manent. |
| 12 | Esuriens epulum, sitiens te sumere potum, Cernere te meruit tristis, et exsul opem. |
| 13 | Implesti propriis viduatam civibus urbem, Videruntque suos, te redimente, lares. |
| 14 | Quam lupus a stabulis tulerat, frendente rapina, Te pastore gregi reddita plaudit ovis. |
| 15 | Templa exusta celer revocasti in culmine prisco, Hinc tua sed coelis stat sine labe domus. |
| 16 | Ipse his octono vixisti in corpore lustro, Nunc tibi pro meritis stet sine fine dies. |