| 1 | Quamvis cuncta avido rapiantur ab orbe volatu, Attamen extendit vita beata diem. |
| 2 | Nec damnum de fine capit, cui gloria vivit: Aeternumque locum missus ad astra tenet. |
| 3 | Hoc igitur tumulo requiescit Evemerus almo. |
| 4 | Per quem pontificum surgit opimus honor. |
| 5 | Stemmate deductum fulget ab origine culmen, Et meritis priscos crescere fecit avos. |
| 6 | Emicuit populis geminum memorabile donum, Inde gradu iudex, hinc pietate pater. |
| 7 | Dulcis in eloquio, placidus moderamine sacro, In cuius sensu perdidit ira locum. |
| 8 | Alterius motus patienti pectore vicit, Ut levitas laesit, hoc gravitate tulit. |
| 9 | Si quis ab externis properavit sedibus hospes, Mox apud hunc proprios sensit habere lares. |
| 10 | Hic habitare volens patriis rudis exsul ab oris, Oblitus veterem, huius amore, patrem. |
| 11 | Gaudet et arrisit; probat is se cernere flentem, Alterius lacrymas mox facit esse suas. |
| 12 | Partitus cum ventre vices pietate magistra. |
| 13 | Unde tulit luctus, mox ibi vota dedit. |
| 14 | Pauperibus dives, censum transfudit egenis, Ante bonus tribuit, quam paterentur opem. |
| 15 | Semina iactavit centeno pinguia fructu, Cui modo de reditu messis adulta placet. |
| 16 | Unica cura fuit cunctos ut viseret aegros, Ipse quibus medicus, vixit et ipse cibus. |
| 17 | Extulit ecclesiae culmen, quod reddidit unum, Venit ad haeredem, quod [qui] cumularet opus. |
| 18 | Felix ille abiit, Felicem in sede reliquit, Haeredis meritis vivit in orbe Pater. |