| 1 | Altaris Domini pollens, bone Druco, minister, Hinc tibi festinus mando salutis opus. |
| 2 | Nos maris Oceani tumidum circumfluit aequor, Te quoque Parisius, chare sodalis, habet. |
| 3 | Sequana te retinet; nos unda Britannica cingit, Divisos terris alligat unus amor. |
| 4 | Non furor hic pelagi vultum mihi subtrahit illum, Nec Boreas aufert nomen, amice, tuum. |
| 5 | Pectore sub nostro tam saepe recurris amator, Tempore sub hiemis quam solet unda maris. |
| 6 | Ut quatitur Pelagus, quoties proflaverit Eurus, Stat neque sic animus te sine, chare, meus. |
| 7 | Blanda serenato tempestas pectore fervet, Atque ad te varia mobilitate trahit. |
| 8 | Sed memor esto mei, votumque repende petenti, Ut pariter paribus det sua dona Deus. |
| 9 | Humanam mentem Christi quo gratia ditet, Ac domino nostro sensus et ora vacent. |