| 1 | Charentine, decus fidei, Deitatis amice, Nomine de proprio chare perennis amor. |
| 2 | Pontificem pollens Agrippina Colonia praefert. |
| 3 | Frugiferis agris digne colone Dei. |
| 4 | Si videas aliquos quacunque ex gente creatos, Quamvis ignotos, mox facis esse tuos. |
| 5 | Quos semel affectu astringis pietate paterna, Ulterius nunquam dissociare potes. |
| 6 | Nec subito veniens veluti fugitiva recedit, Sed concessa cito gratia, fixa manet, Verba Dei complens, sicut te diligis ipsum. |
| 7 | A te ita diligitur proximus omnis homo. |
| 8 | Vocis apostolicae sectator dignus haberis, Quae charos animos praeposuit fidei. |
| 9 | Tranquillus, placidus, mitis, sine nube serenus, Cui rabies mundi nil dominare potest. |
| 10 | Pectora cunctorum reficis dulcedine verbi Laetificas vultu tristia corda tuo. |
| 11 | Pauperibus cibus es, sed esurientibus esca, Rite pater populi, dando salutis opem. |
| 12 | Aurea templa novas pretioso [specioso] fulta decore, Tu nites, unde Dei fulget honore domus. |
| 13 | Maioris numeri quo templa capacia constent, Alter in excelso pendulus ordo datur. |
| 14 | Sollicitat pia cura gregis, te pastor opime, Nil lupus a stabulis quo vigilante rapit Tempora longaevo teneas felicia tractu, Et per te Domini multiplicentur oves. |