| 1 | Tempora florigero rutilant distincta sereno, Et maiore poli lumine porta patet. |
| 2 | Altius ignivomum solem coeli orbita ducit, Qua vagus Oceanus exit, et intrat aquas. |
| 3 | Armatus radiis, elementa liquentia lustrans, Adhuc nocte brevi tendit in orbe diem. |
| 4 | Splendida sincerum producunt aethera vultum, Laetitiamque suam sidera clara probant. |
| 5 | Terra favens, vario fundit munuscula fetu; Cum bene vernales reddidit annus opes. |
| 6 | Mollia purpureum pingunt violaria campum, Prata virent herbis, et micat herba comis. |
| 7 | Paulatim subeunt stillantia lumina florum, Arridentque oculis gramina tincta suis. |
| 8 | Semine deposito, lactans seges exilit arvis, Spondens agricolae vincere posse famem. |
| 9 | Caudice desecto lacrymat sua gaudia palmes, Unde merum tribuat, dat modo vitis aquam. |
| 10 | Cortice de matris, tenera lanugine, surgens, Praeparat ad partum turgida gemma sinum. |
| 11 | Tempore sub hiemis foliorum crine revulso, Iam reparat viridans frondea tecta nemus. |
| 12 | Myrta, salix, abies, corylus, siler, ulmus, acer nux, Plaudit quaeque suis arbor amoena comis. |
| 13 | Constructura favos, apis hinc alvearia linquens, Floribus instrepitans poplite mella rapit. |
| 14 | Ad cantus revocatur aves, quae carmine clauso, Pigrior hiberno frigore muta fuit. |
| 15 | Hinc philomela suis attemperat organa cannis, Fitque repercusso dulcior aura melo. |
| 16 | Ecce renascentis testatur gratia mundi, Omnia cum Domino dona redisse suo. |
| 17 | Namque triumphanti post tristia tartara Christo Undique fronde nemus, gramina flore favent. |
| 18 | Legibus inferni oppressis, super astra meantem, Laudant rite Deum lux, polus, arva, fretum. |
| 19 | Qui crucifixus erat Deus, ecce per omnia regnat, Dantque Creatori cuncta creata precem. |
| 20 | Salve festa dies, toto venerabilis aevo; Qua Deus infernum vicit, et astra tenet. |
| 21 | Nobilitas anni, mensium decus, alma dierum, Horarum splendor, scrupula puncta fovens. |
| 22 | Hinc tibi silva comis, hinc plaudit campus aristis, Hinc grates, tacito palmite, vitis agit. |
| 23 | Si tibi nunc avium resonant virgulta susurro, Has inter minimus passer, amore cano. |
| 24 | Christe salus rerum, bone conditor, atque redemptor, Unica progenies ex deitate Patris. |
| 25 | Irrecitabiliter manans de corde Parentis, Verbum subsistens, et penetrare potens. |
| 26 | Aequalis, concors, socius, cum Patre coaevus, Quo sumpsit mundus principe principium. |
| 27 | Aethera suspendis, sola congeris, aequora fundis, Quaeque locis habitant quo moderante vigent. |
| 28 | Qui genus humanum cernens mersum esse profundo, Ut hominem eriperes, es quoque factus homo Nec voluisti etenim tantum te corpore nasci, Sed caro quae nasci pertulit atque mori. |
| 29 | Funeris exsequias pateris vitae auctor, et orbis, Intrans mortis iter, dando salutis opem. |
| 30 | Tristia cesserunt infernae vincula legis, Expavitque chaos luminis ore premi. |
| 31 | Depereunt tenebrae Christi fulgore fugatae, Et terrae noctis pallia crassa cadunt, Pollicitam sed redde fidem, precor, alma potestas, Tertia lux rediit, surge, sepulte meus. |
| 32 | Non decet, ut humili tumulo tua membra tegantur, Neu precium mundi vilia saxa premant. |
| 33 | Indignum est, cuius clauduntur cuncta pugillo, Ut tegat inclusum, rupe vetante, lapis. |
| 34 | Lintea tolle, precor, sudaria linque sepulcro, Tu satis es nobis, et sine te nihil est. |
| 35 | Solve catenatas inferni carceris umbras, Et revocata sursum, quidquid ad ima ruit. |
| 36 | Redde tuam faciem, videant ut saecula lumen, Redde diem, qui nos, te moriente, fugit. |
| 37 | Sed plane implesti remeans, pie victor, ad orbem, Tartara pressa iacent, nec sua iura tenent. |
| 38 | Inferus insaturabiliter cava guttura pandens, Qui rapuit semper, fit tua praeda, Deus. |
| 39 | Eripis innumerum populum de carcere mortis, Et sequitur liber, quo suus auctor adit. |
| 40 | Evomit absorptam trepide fera bellua plebem, Et de fauce lupi subtrahit agnus oves. |
| 41 | Hinc tumulum repetens, post tartara, carne resumpta. |
| 42 | Belliger ad coelos ampla tropaea refers. |
| 43 | Quos habuit poenale chaos, iam reddidit in te, Et quos mors peteret, hos nova vita tenet. |
| 44 | Rex sacer, ecce tui radiat pars magna triumphi, Cum puras animas sacra lavacra beant. |
| 45 | Candidus egreditur nitidis exercitus undis, Atque vetus vitium purgat in amne novo. |
| 46 | Fulgentes animas vestis quoque candida signat, Et grege de niveo gaudia pastor habet. |
| 47 | Additur ac [hac] Felix consors mercede sacerdos. |
| 48 | Qui dare vult Domino dupla talenta suo. |
| 49 | Ad meliora trahens gentili errore vagantes, Bestia ne rapiat [raperet], munit ovile Dei, Quos prius Eva [Heva] nocens infecerat, hos modo reddit. |
| 50 | Ecclesiae pastos ubere, lacte, sinu. |
| 51 | Mitibus alloquiis agrestia corda colendo, Munere Felicis, de vepre nata seges. |
| 52 | Aspera gens Saxo, vivens quasi more ferino, Te medicante, sacer, bellua reddit ovem. |
| 53 | Centeno reditu tecum mansure per aevum, Messis abundantis horrea fruge reples. |
| 54 | Immaculata tuis plebs haec vegetetur in ulnis, Atque Deo purum pignus ad astra feras. |
| 55 | Una corona tibi de te tribuatur ab alto, Altera de populo vernet adepta tuo. |