| 1 | Domno sancto et apostolica sede dignissimo, domno et patri Felici papae, Fortunatus. |
| 2 | Oscitante me prope finitima pelagi, blandimento naturalis torporis in lecto, et littorali diutius in margine decubante, subito per undifragos vestri fluctus eloquii, quasi scopulis incurrentibus, elisa salis spargine, me contigit irrorari, sed ad primos evigilandi stimulos, infundi poteram, non tamen excitari, qui adhuc more solito graviter obdormitans, tandem aliquando inter crepitantia verborum vestrorum tonitrua vix surrexi. |
| 3 | Igitur cum considerarem dicta singula, de more tubarum, clangente sermone, prolata, et sidereo quodammodo splendore perfusa, velut coruscantium radiorum perspicabili lumine, mea visi estis lumina perstrinxisse, et soporantes oculos, quos mihi aperuistis tonitruo, clausistis corusco; tantus enim exercitati claritate colloquii vestrae linguae iubare effulsit, tanta se renidentis eloquentiae lux vibravit, ut converso ordine mihi videretur verbis radiantibus ab occidentali parte sol nasci te loquente. |
| 4 | Credebam enim quasi sono Pindarico, compactos tetrastrophos, pedestri glutine suggillatos, et ac si enthymematum parturiens catenatum vinculum, fecunda fluxisset oratio, spiris intertexta, sophismate peregrino. |
| 5 | Denique quantum ad profunditatem vestrae dictionis attinet, feceratis ignorantem per sermonum compita velut inter cautes Echinadum oberrare, nisi a vobis ipsis lampas viatrix itineris occurrisset. |
| 6 | Quod vero vestris inseruistis epistolis, vocem meam nec acclamatione laudum superatam, in ultimo orbis angulo personasse, haec ipsa dum relego, coepi me mirari, vestro subito crevisse colloquio; qui favorem proprio non mererer ornatu, gavisus usque adeo affectu fautoris erigi, qui me recognoscerem ingenii qualitate substerni. |
| 7 | O quantum charitas praevalet, cum illud lingua laudantis adiicit quod laudanti vena subducit! |
| 8 | Optandum est siquidem, ut de me humillimo tali testi potius credatur quam auctori. |
| 9 | Non enim Polydeucen suae commendasset venae salientis ubertas, nisi Smyrnei fontis fatidico latice fuisset attactus. |
| 10 | Illud itaque, quod dixistis, in ultimo orbis angulo, quasi vestram habitare praesentiam, satis hoc fieri iustum est, ut de vobis mihi credatis, qui de me vobis credi, blandius suadetis. |
| 11 | Quoniam loca, quamvis regione ultima, te cive, sunt prima; nam si personae merito urbes sibi vindicant principatum, nulli, per vos, est ille locus inferior ubi quidquid de laude requiritur, Felix actibus pontifex est assertor [esse asseritur]. |
| 12 | Denique non Caucasi nive, rabidae nec ursae situs [sidus] frigoribus intertextus respirat, sed per vos, mutatis sedibus, assiduo favonii sibilo modulante, vernat. |
| 13 | Hoc etiam, quod sanctitas vestra conqueritur, me invento Turonis parva prolixitate potitam se fuisse colloquiis, cum me e contra pudeat in brevi spatio prodidisse inscitiam et latere tanti gratiam pontificis acquisitam. |
| 14 | Tamen, si nostrae amicitiae partes considerare velitis, quamvis protracto spatio aspectu vestro fruerer, incitari poteram, non expleri. |
| 15 | Quis enim suavium semel afflatus odore rosarum, vel satiatum quandoque se iudicet, vel patiatur reddere fastidientem? |
| 16 | Cum, si diuturnius fuissemus cominus, tanto magis dilectione succenderer, quanto plus agnoscerem quem amarem. |
| 17 | Quod enim intulisti. |
| 18 | : « Si Ligerim vobiscum ascendissem secundis fluctibus, et Namnetis occurrissem, » novi quidem, te mihi Canobo, Cheruscis accersentibus myoparonem praepetem, catus, et arte armonica tutus inter symplegadas se mordentes exiissem; et si res exigeret plausu creperegico [ausu creperico, vel crepero] Oetan Thyrinthiam, cum Pindaro spirante, pulsassem. |
| 19 | Qua vero aviditate illud me creditis perlegisse quod vos intertexere mera charitas imperavit, quod dixistis: « Nec si ulcisci venissent, in solatio me vobis arripere valuissent? |
| 20 | » credite, quantum meus animus inspicit, ipsa mihi vix Roma tantum dare ad auxilia poterat, quantum praestitistis in verbo [verba]; nec apud me plus aliquid est factis impendere quam vota voluntatis offerre; nam alloquii refluente dulcedine, nihil opus est plus egere. |
| 21 | Quod vero facetiis addidistis: « Nisi sollicitatus laudibus, rusticus calamus non tornasset [turnasset], » licet talis cultor Christicola feracissima iugera saepius exaravit, attamen nuper illum, id est, tuos confiteor ludos Ithyphallicos, Amphionio barbito reboasse. |
| 22 | Hoc quoque quod delectabiliter adiecistis: « Me domnae meae Rhadigundae muro charitatis inclusum, » scio quidem quia non ex meis meritis, sed ex illius consuetudine, quam circa cunctos novit impendere, colligatis. |
| 23 | Et quantum in mea persona, panegyricum poetice tangitis, tantum in eius laudis historiam retulistis. |
| 24 | Tamen in vestris verbis illud relegere merui, quod in eius gratia iam percepi, sed qui de me parvo magna depingitis, quaeso, de magnis maxima praedicetis. |
| 25 | Quapropter dominationi et sanctitati vestrae me humili supplicatione commendans, deprecor per Dominum Redemptorem animarum nostrarum, qui vos praedestinatos sua facturus est in luce consortes, ut me in sanctis orationibus, pietatis intuitu, dignemini memorare. |
| 26 | Magnum enim erit spei meae auxilium, a vobis obtinere quod posco. |
| 27 | Si veniant linguae, pariter Graeca atque Latina, Pro meritis nequeunt solvere cuncta tuis, Laudibus obsessus, votis venerandus haberis, Felix, qui sensus luce perennis eris. |