| 1 | Crux benedicta nitet, Dominus qua carne pependit, Atque cruore suo vulnera nostra lavat. |
| 2 | Mitis amore pio, pro nobis victima factus, Traxit ab ore lupi qua sacer agnus oves. |
| 3 | Transfixis palmis ubi mundum a clade redemit, Atque suo clausit funere mortis iter. |
| 4 | Hic manus illa fuit clavis confixa cruentis, Quae eripuit Paulum crimine, morte Petrum. |
| 5 | Fertilitate potens, o dulce, et nobile lignum, Quando tuis ramis tam nova poma geris! |
| 6 | Cuius odore novo, defuncta cadavera surgunt, Et redeunt vitae, qui caruere die. |
| 7 | Nullum uret aestus sub frondibus arboris huius, Luna nec in noctem, sol neque meridie. |
| 8 | Tu plantata micas, secus est ubi cursus aquarum, Spargis et ornatas, flore recente, comas. |
| 9 | Appensa est vitis inter tua brachia, de qua Dulcia sanguineo vina rubore fluunt. |