| 1 | Quamvis instet iter, retrahatque volumine curae, Ad te pauca ferens carmina, flecto viam. |
| 2 | Captus amore tui, nunquam memoranda tacebo, Te neque praetereo, praetereundo locum. |
| 3 | Qui cum digna loquar, si syllaba quarta recedat, Praemiacum pollens, praemia nomen habes. |
| 4 | Deliciis obsessus ager viridantibus arvis Et naturalis gratia ruris inest. |
| 5 | Condita quo domus est, planus tumor exit in altum, Nec satis elato vertice regnat apex. |
| 6 | Qua super incumbens locus est, devexus in amnem. |
| 7 | Florea gemmato gramine prata virent. |
| 8 | Leniter appulsus quoties insibilat Eurus, Flexa supinatis fluctuat herba comis. |
| 9 | Hinc alia de parte seges flavescit aristis, Pinguis et altricem palmes opacat humum. |
| 10 | Piscibus innumeris non deficit unda Garomnae, Etsi desit agris, fruges abundat aquis. |
| 11 | Sed te quaerebant haec munera tanta, Leonti, Solus defueras, qui bona plena dares. |
| 12 | Nam quod pulchra domus, quod grata lavacra nitescunt, Consolidatorem te cecinere suum. |
| 13 | Ut tamen acquirant et adhuc fabricanda decorem, Temporibus longis haec tua dona regas. |