| 1 | Cultoris Domini toto sonus exiit orbe, Nec locus est ubi se gloria celsa neget. |
| 2 | Sed cuius meritum scimus percurrere mundum, Huius ubique viri surgere templa decet. |
| 3 | Ecce beata nitent Vincenti culmina summi, Munere martyrii qui colit astra poli. |
| 4 | Promptus amore pio, quae papa Leontius olim Condidit, eximio consolidata loco. |
| 5 | Nomine Vernemetis voluit vocitare vetustas, Quod quasi fanum ingens Gallica lingua refert. |
| 6 | Auspicii praemissa fides erat ante futura, Ut modo celsa domus staret honore Dei. |
| 7 | Hic etiam sanctus, Domini suffultus amore, Virtutis summae signa tremenda dedit. |
| 8 | Nam cum templa Dei praesul de more dicavit, Martyris adventu daemonis ira fugit. |
| 9 | Redditur incolumis quidam de parte maligna, Cui vidisse pii templa, medella fuit. |
| 10 | Emicat aula potens, divino plena sereno, Ut merito placeat hic habitare Deo. |
| 11 | Nunc specie suadente loci, ac virtutis honore, Evocat hic populos, hinc decus, inde salus. |
| 12 | Qui plebem accendit venerandae conditor arcis. |
| 13 | Talibus officiis praemia iusta metit. |