| 1 | Tempore vita brevis, meritis fit longior almis Angustosque dies tendit honore fides. |
| 2 | Post finem sine fine manet mens dedita Christo, Linquens turbam hominum, stat sociata Deo. |
| 3 | Hac ope suffultus Vincentius exstat in aevum, Gloria martyrii cuius opima viret. |
| 4 | Vertice succiso, rapuit qui ex morte triumphum, Et nova de terris proles ad astra volat. |
| 5 | Credidit unde necem, sancto dedit hostis honorem, Percussorque magis morte perenne iacet. |
| 6 | Vicerat ille miser, hunc si iugulare nequisset; Nam abstulit unde caput, contulit inde polum, Huius amore novo pia vota Leontius explens, Quo sacra membra iacent, stannea tecta dedit. |
| 7 | Et licet eniteat meritis venerabile templum, Attamen ornatum praebuit iste suum. |
| 8 | Praemia succedant operanti longa salutis, Huius ut obsequiis culmina sancta micent. |