| 1 | Qui celerare paras, iter huc deflecte viator, Hic locus orantem cautius ire docet. |
| 2 | Exsul enim terris, coeli incola saepe solebat Clausus Martinus hinc aperire polos. |
| 3 | Aede sub hac habitans, eremi secreta tenebat, Per medios populos anachoreta potens. |
| 4 | Hic, se nudato, tunica vestivit egenum, Dum tegit algentem, plus calet ipse fide. |
| 5 | Tum vili tunica vestitur et ipse sacerdos; Processitque inopi tegmine summus honor. |
| 6 | Qui tamen altaris sacra dum mysteria tractat, Signando calicem, signa beata dedit. |
| 7 | Namque viri sacro de vertice flamma refulsit; Ignis et innocui surgit ad astra globus. |
| 8 | Ac brevibus manicis, fieret ne iniuria dextrae, Texerunt gemmae, qua caro nuda fuit. |
| 9 | Brachia nobilium lapidum fulgore coruscant, Inque loco tunicae pulchra smaragdus erat. |
| 10 | Quam bene mercatur, qui, dum vestivit egenum, Tegmine pro tunicae brachia gemma tegit. |
| 11 | Tu quoque, qui coelis habitas, Martine precator, Pro Fortunato fer pia verba Deo. |
| 12 | Imperiis parere tuis, pie, chare sacerdos, Quantum posse valet, plus mihi velle placet. |