| 1 | Post patriae cineres et culmina lapsa parentum, Quae hostili acie terra Toringa tulit: Si loquar infausto certamine bella peracta, Quas prius ad lacrymas femina rapta trahar? Quid mihi flere vacet pressam hanc funere gentem? An variis vicibus dulce ruisse genus? Nam pater ante cadens, et avunculus inde secutus, Triste mihi vulnus fixit uterque parens. |
| 2 | Restiterat germanus apex, sed sorte nefanda Me pariter tumulo pressit arena suo. |
| 3 | Omnibus exstinctis, heu viscera dura dolentis! Qui super unus eras, Hamalefrede, iaces? Sic Radegundis enim, per tempora longa, requiror, Pertulit haec triste pagina nostra loqui. |
| 4 | Tale venire diu exspectavi munus amantis, Militiaeque tuae hanc mihi mittis opem. |
| 5 | Dirigis ista meo nunc serica vellera penso, Ut dum fila traho, soler amore soror? Siccine consuluit valido tua cura dolori, Primus, et extremus nuntius ista daret? Nos aliter lacrymis per vota cucurrimus amplis, Venerat optanti dulcia, amara dari. |
| 6 | Anxia sollicito torquebar pectora sensu, Tanta animi febris his recreatur aquis. |
| 7 | Cernere non merui vivum, nec adesse sepulcro, Perferor exequiis altera damna tuis. |
| 8 | Cur tamen haec memorem tibi, chare Artarchis alumne, Fletibus atque meis addere flenda tuis? Debueram potius solamina ferre parenti, Sed dolor exstincti cogit amara loqui. |
| 9 | Non fuit ex longa consanguinitate propinquus, Sed de fratre patris proximus ille parens. |
| 10 | Nam mihi Bertharius pater, illi Ermenefredus, Germanis geniti, nec sumus orbe pari. |
| 11 | Vel tu, chare nepos, placidum mihi redde propinquum, Et sis amore meus quod fuit ille prius Meque monasterio missis, rogo, saepe requiras, Ac vestro auxilio stet locus iste Deo. |
| 12 | Ut cum matre pia vobis haec cura perennis Possit in astrigero reddere digna throno, Nunc dum distribuat vobis felicibus ut sit Praesens larga salus, illa futura decus. |