| 1 | Conditio belli tristis, sors invida rerum, Quam subito lapsu regna superba cadunt! Aula palatino quae floruit antea cultu, Hanc modo pro cameris moesta favilla tegit. |
| 2 | Quae steterant longo felicia culmina tractu, Victa sub ingenti clade, cremata iacent. |
| 3 | Ardua quae rutilo nituere ornata metallo, Pallidus oppressit fulgida tecta cinis: Missa sub hostili Domino captiva potestas, Decidit in humili gloria celsa loco Stans aetate pari, famulorum turba nitentum Funereo sordet pulvere, functa die. |
| 4 | Clara ministrorum stipata corona potentum, Nulla sepulcra tenens, mortis honore caret, Flammivomum vincens, rutilans in curribus aurum, Strata solo recubat lacticolor amati. |
| 5 | Heu male texerunt inhumata cadavera campum, Totaque sic uno gens iacet in tumulo! Non iam sola suas lamentet Troia ruinas, Pertulit et caedes terra Toringa pares. |
| 6 | Hinc rapitur laceris matrona revincta capillis, Nec laribus potuit dicere triste vale. |
| 7 | Oscula non licuit captivo infigere posti, Nec sibi visuris ora referre locis. |
| 8 | Nuda maritalem calcavit planta cruorem, Blandaque transibat, fratre iacente, soror. |
| 9 | Raptus ab amplexu matris puer ore pependit, Funereas planctu nec dedit ullus aquas. |
| 10 | Sorte gravi minus est, nati sic perdere vitam, Perdidit et lacrymas mater anhela pias. |
| 11 | Non aequare queo vel barbara femina fletu, Cunctaque guttarum moesta natare lacu. |
| 12 | Quisque suos habuit fletus, ego sola, sed omnis Est mihi privatae publicus ille dolor. |
| 13 | Consuluit fortuna viris quas perculit hostis, Ut flerem cunctis una superstes ago. |
| 14 | Nec solum exstinctos cogor lugere propinquos, Hos quoque, quos retinet vita beata, fleo, Saepe sub humecto collidens lumina vultu, Murmura clausa latent, nec mea cura tacet. |
| 15 | Specto libens aliquam si nuntiet aura salutem, Nullaque de cunctis umbra parentis adest; Cuius in aspectu tenero solabar amore, Solvit ab amplexu sors inimica meo. |
| 16 | An quod in absenti te nec mea cura remordet, Affectum dulcem cladis amara tulit? Vel memor esto, tuis primaevis qualis ab annis, Hamalefrede, tibi tunc Radegundes eram. |
| 17 | Quantum me quondam dulcis dilexeris infans, Et de fratre patris, nate benigne, parens. |
| 18 | Quod pater exstinctus poterat, quod mater haberi, Quod soror, aut frater, tu mihi solus eras, Prensa piis manibus, heu! blanda per oscula pendens, Mulcebar placido flamine, parva, tuo. |
| 19 | Vixerat in spatium, quo te minus hora referret, Saecula nunc fugiunt, nec tua verba fero. |
| 20 | Volvebam rabidas illiso in pectore curas, Ceu revocarer eis, quando, vel unde, parens? Si pater aut genitrix, aut regia cura tenebat Cum festinabas, iam mihi tardus eras. |
| 21 | Sors erat indicium, quia te cito, chare, carerem, Importunus amor nescit habere diem. |
| 22 | Anxia vexabar, si non domus una tegebat. |
| 23 | Egrediente foras te, pavitasse vocas. |
| 24 | Vos quoque nunc Oriens, et nos Occasus obumbrat, Me maris Oceani, te tenet unda Rubri. |
| 25 | Inter amatores totusque interiacet orbis, Hos dirimit mundus quos loca nulla prius. |
| 26 | Quantum terra tenet, tantum divisit amantem, Si plus arva forent, longius isset iter. |
| 27 | Esto tamen, quo vota tenent meliora parentum Prosperius, quam te terra Toringa dedit. |
| 28 | Hinc potius crucior validis onerata querelis, Cur mihi nulla tui mittere signa velis. |
| 29 | Quem volo, nec video, pinxisset epistola vultum, Aut loca quem retrahunt, ferret imago virum: Qua virtute atavos repares, qua laude propinquos, Ceu patre de pulchro ludit in ore rubor. |
| 30 | Crede, parens, si verba dares, non totus abesses, Pagina missa loquens, pars mihi fratris erat: Cuncti munus habent, ego nec solatia fletus, O facinus! quae dum plus amo, sumo minus. |
| 31 | Si famulos alii, pietatis lege, requirunt; Cur ergo praeterear, sanguine iuncta, parens? Ut redimat Dominus vernam, saepe ipse per Alpes Frigora concretas cum nive rumpit aquas: Intrat in excisis umbratica rupibus antra, Ferventem affectum nulla priora vetant. |
| 32 | Et duce cum nullo, pede nudo, currit amator, Atque suas praedas, hoste vetante, rapit. |
| 33 | Adversas acies et per sua vulnera transit, Quod cupit, ut capiat, nec sibi parcit amor. |
| 34 | Ast ego pro vobis momenta per omnia pendens, Vix curae spatio, mente, quiete fruor. |
| 35 | Quae loca te teneant, si sibilat aura, requiro, Nubila, si volites, pendula posco locum. |
| 36 | Bellica Persidis, seu te Byzantion optat, Ductor Alexandrae seu regis urbis opes? An Hierosolymae resides vicinus ab arce, Qua est genitus Christus, virgine matre, Deus. |
| 37 | Quoque haec nullatenus patefecit littera chartis, Ut magis hinc gravior sumeret arma dolor. |
| 38 | Quod si signa mihi nec terra, nec aequora mittunt, Prospera vel veniens nuntia ferret avis! Sacra monasterii si me non claustra tenerent, Improvisa aderam, qua regione sedes. |
| 39 | Prompta per undifragas transissem puppe procellas: Flatibus hibernis, laeta moverer aquis. |
| 40 | Fortior eluctans pressissem pendula fluctus, Et quod nota timet, non pavitasset amans. |
| 41 | Imbribus infestis si solveret unda carinam, Te peterem, tabula remige vecta mari. |
| 42 | Sorte sub infausta si prendere ligna vetarer, Ad te venissem, lassa, natante manu. |
| 43 | Cum te respicerem, peregrina pericla negassem, Naufragii dulcis mox relevasses onus: Aut mihi si querulam raperet sors ultima vitam, Vel tumulum manibus ferret arena tuis. |
| 44 | Ante pios oculos issem sine luce cadaver, Ut vel ad exsequias commoverere meas. |
| 45 | Qui spernis vitae fletus, lacrymatus humares; Atque dares planctus, qui modo verba negas. |
| 46 | Quid fugio memorare, parens, quid differo luctus? De nece ( a ) germani cur dolor alta taces? Qualiter insidiis insons cecidisset iniquis, Oppositaque fide raptus ab orbe fuit Et mihi quare novo fletus referendo sepultos, Atque iterum patiar dum lacrymando loquor? Ille tuos cupiens properat dum cernere vultus, Nec suus impletur, dum meus obstat amor Dum dare dura mihi refugit, sibi vulnera fixit: Laedere qui timuit, causa doloris adest. |
| 47 | Percutitur iuvenis tenera lanugine barbae, Absens nec vidi funera dira soror. |
| 48 | Non solum amisi, sed nec pia lumina clausi, Nec superincumbens ultima verba dedi Frigida non calido tepefeci viscera fletu, Oscula nec caro de moriente tuli. |
| 49 | Amplexu in misero neque collo flebilis haesi, Aut fovi infausto corpus anhela sinu. |
| 50 | Vita negabatur, quia iam de fratre sorori Debuit egrediens halitus ore rapi. |
| 51 | Quid feci, ut non comes irem lecta pheretro, Non licet exstinctum vel meus ornet amor? Impia, crede, tuae rea sum, germane, saluti Mors cui sola fui, nulla sepulcra dedi. |
| 52 | Quae semel excessi patriam, bis capta remansi, Atque iterum hostes, fratre iacente, tuli. |
| 53 | Tunc pater, ac genitrix, et avunculus, atque parentes, Quos flerem in tumulo, reddidit iste dolor. |
| 54 | Non vacat ulla dies lacrymis, post funera fratris, Qui secum ad manes gaudia nostra tulit. |
| 55 | Sic miserae dulces consummavere parentes, Regius, hac serie, sanguis, origo fuit. |
| 56 | Quae mala pertulerim, neque praesens ore referrem, Nec sic laesa tuo consulor alloquio. |
| 57 | Quaeso, serene parens, vel nunc tua pagina currat, Mitiget ut validam lingua benigna luem. |
| 58 | Deque tui similis mihi cura sororibus haec est, Quas consanguineo cordis amore colo, Nec licet amplecti quae diligo membra parentum, Osculor aut avide lumen utrumque, soror. |
| 59 | Si velut opto, manent, superis rogo redde salutes, Proque meis votis oscula chara feras. |
| 60 | Ut me commendes Francorum regibus oro, Qui me materna sic pietate colunt. |
| 61 | Tempore longaevo vitalibus utere flabris, Et mea de vestro vernet honore salus. |
| 62 | Christe, fave votis: haec pagina cernat amantes. |
| 63 | Dulcibus et redeat littera picta notis. |
| 64 | Ut quem tarda spes cruciat per tempora longa, Hanc celeri cursu vota secuta levent. |