| 1 | Item aliud pro prandio Nescivi, fateor, mihi prandia lassa parari : sic animo merear posse placere tuo; nec poterant aliqui vultu me avellere vestro, si non artificis fraus latuisset inops. |
| 2 | quis mihi det reliquas epulas, ubi voce fideli delicias animae te loquor esse meae? a vobis absens colui ieiunia prandens, nec sine te poterat me saturare cibus. |
| 3 | pro summis epulis avido tua lingua fuisset, replessent animum dulcia verba meum. |
| 4 | ordine sed verso medicus fera vulnera gignit et fallax artem decipiendo probat, quem numquam saturat quidquid mare, terra ministrat, credebat solo me saturare meo. |
| 5 | sed modo da veniam, quaeso, pietate parata, alterius facinus ne mihi constet onus. |