| 1 | De Lupo duce Antiqui proceres et nomina celsa priorum cedant cuncta, Lupi munere victa ducis. |
| 2 | Scipio quod sapiens, Cato quod maturus agebat, Pompeius felix, omnia solus habes. |
| 3 | illis consulibus Romana potentia fulsit, te duce sed nobis hic modo Roma redit. |
| 4 | te tribuente aditum cunctis fiducia surgit, libertatis opem libera lingua dedit. |
| 5 | maestitiam si quis confuso in pectore gessit, postquam te vidit spe meliore manet. |
| 6 | fundatus gravitate animi, quoque corde profundus tranquilli pelagi fundis ab ore salem; sed facunda magis plebi tua munera prosunt: tu condis sensus, nam salis unda cibos. |
| 7 | consilii radix, fecundi vena saporis, ingenio vivax, ore rotante loquax, qui geminis rebus fulges, in utroque paratus, quidquid corde capis prodere lingua potest. |
| 8 | pectore sub cuius firmantur pondera regis, pollet et auxilio publica cura tuo. |
| 9 | subdis amore novo tua membra laboribus amplis: pro requie regis dulce putatur onus. |
| 10 | o felix animus patriae qui consulit actus et vivit cunctis mens generosa viris! legati adveniunt: te respondente ligantur et iaculo verbi mox iacuere tui. |
| 11 | lancea sermo fuit, quoque vox armata loquentis, auspicium palmae te Sigibercthus habet, responsum gentis sensu profertur ab illo et votum populi vox valet una loqui. |
| 12 | cuius ab ingenio sortita est causa triumphum, adsertoris ope iustior illa fuit. |
| 13 | nullus enim poterit proprias ita pandere causas, ceu tua pro cunctis inclita lingua tonat. |
| 14 | Nilus ut Aegyptum recreat, dum plenus inundat, sic tu colloquii flumine cuncta foves. |
| 15 | iustitia florente favent te iudice leges, causarumque aequo pondere libra manes. |
| 16 | ad te confugiunt, te cingula celsa requirunt, nec petis ut habeas: te petit omnis honor; in cuius gremio nutritur adepta potestas, quo rectore datus crescere novit apex. |
| 17 | quam merito retinet concessos semper honores per quem digna magis culmina culmen habent! antiquos animos Romanae stirpis adeptus bella moves armis, iura quiete regis. |
| 18 | fultus utrisque bonis, hinc armis legibus illinc, quam bene fit primus cui favet omne decus! quae tibi sit virtus cum prosperitate superna, Saxonis et Dani gens cito victa probat. |
| 19 | Bordaa quo fluvius sinuoso gurgite currit, hic adversa acies te duce caesa ruit. |
| 20 | dimidium vestris iussis tunc paruit agmen; quam merito vincit qui tua iussa facit! ferratae tunicae sudasti pondere victor et sub pulverea nube coruscus eras, tamque diu pugnax acie fugiente secutus, Laugona dum vitreis terminus esset aquis. |
| 21 | qui fugiebat iners, amnis dedit ille sepulchrum : pro duce felici flumina bella gerunt. |
| 22 | inter concives meruit te Gallia lumen, lampade qui cordis splendor ubique micas. |
| 23 | sunt quos forma potens, sunt quos sapientia praefert: singula sunt aliis, sed bona plura tibi. |
| 24 | occurrens dominis veneranda palatia comples et tecum ingrediens multiplicatur honor. |
| 25 | te veniente novo domus emicat alma sereno et reparant genium regia tecta suum. |
| 26 | nempe oculos recipit cum te videt aula redire, quem commune ducum lumina lumen habent: principis auxilium, patriae decus, arma parentum, consultum reliquis, omnibus unus amor. |
| 27 | admiranda etiam quid de dulcedine dicam, nectare qui plenus construis ore favos? cara serenatum comitatur gratia vultum , fulget et interius perpetuata dies, qui satias escis, reficis sermone benignus, sepositis epulis sunt tua verba dapes. |
| 28 | quis tibi digna loqui valeat, quem voce potente rex plus ornatum praedicat esse suum? sit tibi summus apex illo regnante per aevum, vitaque sit praesens atque futura colat. |