| 1 | Ad Gogonem Orpheus orditas moveret dum pollice chordas verbaque percusso pectine fila darent, mox resonante lyra tetigit dulcedine silvas, ad citharae cantus traxit amore feras. |
| 2 | undique miserunt vacuata cubilia dammas, deposita rabie tigris et ipsa venit. |
| 3 | sollicitante melo nimio filomela volatu, pignora contemnens fessa cucurrit avis: sed quamvis longo spatio lassaverat alas, ad votum veniens se recreavit avis. |
| 4 | sic stimulante tua captus dulcedine, Gogo, longa peregrinus regna viator adit. |
| 5 | undique festini veniant ut promptius omnes, sic tua lingua trahit sicut et ille lyra. |
| 6 | ipse fatigatus huc postquam venerit exul, antea quo doluit te medicante caret. |
| 7 | eruis adflictis gemitus et gaudia plantas; ne tamen arescant, oris ab imbre foves. |
| 8 | aedificas sermone favos nova mella ministrans, dulcis et eloquii nectare vincis apes. |
| 9 | ubere fonte rigat labiorum gratia pollens, cuius ab arcano vox epulanda fluit. |
| 10 | pervigili sensu dives prudentia regnat, fomite condito cui salis unda natat; qui fulgore animi radios a pectore vibras, et micat interior lux imitata diem. |
| 11 | sed vicibus mundum modo sol modo nubila complent: at tua semper habent corda serena diem. |
| 12 | visceribus promptis templum pietatis haberis muneribusque sacris es fabricata domus. |
| 13 | forma venusta tibi proprio splendore coruscat, ut mentis habitum vultus et ipse probet, omne genus laudum specie concludis in una, nec plus est aliquid quam tua forma gerit. |
| 14 | principis arbitrio Sigibercthi magnus haberis: iudicium regis fallere nemo potest. |
| 15 | elegit sapiens sapientem et amator amantem, ac veluti flores docta sequestrat apes. |
| 16 | illius ex merito didicisti talis haberi, et domini mores serve benigne refers, nuper ab Hispanis per multa pericula terris egregio regi gaudia summa vehis. |
| 17 | diligis hunc tantum quantum meliora parasti: nemo armis potuit quod tua lingua dedit. |
| 18 | haec bona si taceam, te nostra silentia laudant, nec voces spectes qui mea corda tenes. |
| 19 | vera favendo cano neque me fallacia damnat, teste loquor populo: crimine liber ero. |
| 20 | haec tibi longinquos laus ardua surgat in annos, haec te vita diu servet et illa colat. |