| 1 | De Coco qui ipsi navem tulit Cur mihi tam validas innectis, cura, querellas? heu mea vel tandem desere corda, dolor. |
| 2 | quid revocas casus? iam me mea sarcina lassat. |
| 3 | quod iactare puto, cur duplicatur onus? tristius erro nimis patriis vagus exul ab oris, quam sit Apollonius naufragus hospes aquis. |
| 4 | venimus ut Mettis, cocus illic regius instans absenti nautas abstulit atque ratem. |
| 5 | de flammis ardente manu qui diripit escas, ille rati nescit parcere tutus aquis? corde niger, fumo pastus, fuligine tinctus. |
| 6 | et cuius facies caccabus alter adest, cui sua sordentem pinxerunt arma colorem, frixuriae cocumae scafa patella tripes, indignus versu potius carbone notetur, et piceum referat turpis imago virum. |
| 7 | res indigna nimis, gravis est iniuria facti: plus iuscella coci quam mea iura valent; nec tantum codex quantum se caccabus effert, ut mea nec mihi sit participata rates. |
| 8 | sed tamen auxilium solito porrexit amore qui domini pascens Vilicus auget oves. |
| 9 | praestitit et gracili pavidus cum untre cucurri, imbre, euro, fluvio sed madefactus ego. |
| 10 | iactavi reliquos, sequerentur ut inde pedestres, nam si nemo foris, nemo nec intus erat. |
| 11 | mergere mox habuit cunctos rapiente periclo: naufragii testis nemo superstes erat. |
| 12 | sic vicinus eram, postquam iactavimus omnes, ictibus ut crebris lamberet unda pedes. |
| 13 | 'obsequium' dixi 'remove, modo nolo lavari'; sed tamen instabat lympha rigare pedes. |
| 14 | Nauriacum veniens refero mea tristia regi: risit, et ore pio iussit adesse ratem. |
| 15 | quaerunt, nec poterant aliquam reperire carinam, donec cuncta cohors regia fluxit aquis. |
| 16 | restitit hic solus praestans solacia Gogo: quod tribuit cunctis non negat ille suis. |
| 17 | dulcius alloquitur comitem qui Papulus extat, ut quamcumque mihi redderet ipse ratem; omnia perlustrans vidit sub litore untrem; nec tamen hic poterat sarcina nostra capi. |
| 18 | Nauriaco interea fecit me stare parumper, ordinat et sumptus quos locus ipse dedit quamvis parva ferat, satis est mihi sola voluntas: est nec parva quidem quam dat amator opem. |
| 19 | addidit et cum esca mihi pocula gratus amicus, in quantum poterat rure parare merum. |
| 20 | sic mihi iucundam direxti, Papule, proram; felix vive vale, dulcis amice, comes. |