| 1 | De Chariberctho rege Inclita magnarum processit gloria rerum et de rege pio sparsit ubique decus. |
| 2 | quem gravitate animo sensu, moderamine legum praedicat occiduus sol oriensque virum; qui quadripertitis mundi sub partibus amplis fructificante fide semina laudis habet; hine cui barbaries, illinc Romania plaudit: diversis linguis laus sonat una viri. |
| 3 | dilige regnantem celsa, Parisius, arce, et cole tutorem qui tibi praebet opem. |
| 4 | hunc modo laeta favens avidis amplectere palmis. |
| 5 | qui iure est dominus, sed pietate pater. |
| 6 | de Childeberctho veteres conpesce dolores: rex placidus rediit, qui tua vota fovet. |
| 7 | ille fuit mitis sapiens bonus, omnibus aequus: non cecidit patruus, dum stat in orbe nepos. |
| 8 | dignus erat heres eius sibi sumere regnum, qui non est illo, laude loquente, minor. |
| 9 | Charibercthus adest, qui publica iura gubernans tempore praesenti gaudia prisca refert. |
| 10 | in tantum patruo se prodidit esse sequacem, ut modo sit tutor coniugis iste nepos. |
| 11 | qui Childebercthi retinens dulcedine nomen eius natarum est frater et ipse pater. |
| 12 | quae bene defensae placido moderamine regis in consobrino spem genitoris habent. |
| 13 | maxima progenies , generosa luce coruscans, cuius ab excelsis gloria currit avis: nam quoscumque velim veterum memorare parentum, stirpis honorificae regius ordo fluit, cuius celsa fides eduxit ad astra cacumen. |
| 14 | atque super gentes intulit illa pedes. |
| 15 | calcavit hostes tumidos, erexit amicos. |
| 16 | fovit subiectos conteruitque feros. |
| 17 | cur tamen hic repetam praeconia celsa priorum, cum potius tua laus ornet honore genus? illi auxere armis patriam, sed sanguine fuso: tu plus adquiris qui sine clade regis. |
| 18 | quos prius infestis lassarunt bella periclis. |
| 19 | hos modo securos pacis amore foves. |
| 20 | omnia laeta canunt felicia tempora regis, cuius in auspiciis floret opima quies. |
| 21 | per quem tranquille terrarum frugis abundat: devotis populis est tua vita seges. |
| 22 | cum te nascentem meruerunt saecula regem, lumine maiori fulsit in orbe dies: posteritate nova tandem sua gaudia cernens crescere se dixit prolis honore pater. |
| 23 | qui quamvis esset sublimi vertice rector, altius erexit te veniente caput; laetus in heredis gremio sua vota reclinans floruit inde magis spe meliore senes. |
| 24 | ante alios fratres regali germine natus. |
| 25 | ordine qui senior, sic pietate prior. |
| 26 | praedicat hinc bonitas, illinc sapientia plaudit: inter utrumque decus te sibi quisque rapit. |
| 27 | de patruo pietas et de patre fulget acumen: unius in vultu vivit uterque parens. |
| 28 | quas habuere ambo laudes tu colligis omnes et reparas solus lege favente duos. |
| 29 | semita iustitiae, gravitatis norma refulges et speculum vitae dat pretiosa fides. |
| 30 | tranquillis animis moderatio fixa tenetur, qui portum in proprio pectore semper habes. |
| 31 | tempestas nullo penetrat tua corda tumultu: ne sensu titubes, anchora mentis adest. |
| 32 | constantes animos non ventilat aura susurrans nec leviter facili mobilitate trahit. |
| 33 | hinc bene disposito comitatur gloria cursu. |
| 34 | quod se mature mens moderata gerit. |
| 35 | consilium vigilans alta radice retractas et res clausa aliis est manifesta tibi. |
| 36 | publica cura movens proceres si congreget omnes, spes est consilii te monitore sequi. |
| 37 | hinc quotiens felix legatio denique pergit, ingreditur caute quam tua lingua regit. |
| 38 | quod tam mirifico floret patientia cultu. |
| 39 | est tibi Daviticae mansuetudo vitae. |
| 40 | iustitiae rector, venerandi iuris amator, iudicium sapiens de Salomone trahis, tu melior fidei merito; nam principis ampli Traiani ingenium de pietate refers, quid repetam maturum animum, qui tempore nostro antiqui Fabii de gravitate places? si veniant aliquae variato murmure causae, pondera mox legum regis ab ore fluunt. |
| 41 | quamvis confusas referant certamina voces, nodosae litis solvere fila potes. |
| 42 | obtinet adveniens fructum cui iusta petuntur: quem sua causa fovet praemia victor habet, cuius clara fides valida radice tenetur, antea mons migrat quam tua verba cadant. |
| 43 | spes promissa stat nullo mutabilis actu: pollicitata semel perpetuata manent. |
| 44 | illa domus proprio de pondere tuta tenetur. |
| 45 | quae fundamento stat bene fixa suo. |
| 46 | cum sis progenitus clara de gente Sigamber, floret in eloquio lingua Latina tuo. |
| 47 | qualis es in propria docto sermone loquella, qui nos Romanos vincis in eloquio? splendet in ore dies detersa fronte serenus: sinceros animos nubila nulla premunt. |
| 48 | blanda serenatum circumdat gratia vultum, laetitiam populus regis ab ore capit. |
| 49 | muneribus largis replet tua gratia cunctos: ut mea dicta probes, plebs mihi testis adest. |
| 50 | o bonitas inmensa dei, quae divite censu quod famulis tribuit, hoc putat esse suum! erigis abiectos, erectos lege tueris. |
| 51 | , omnibus in totum factus es omne bonum. |
| 52 | protegat omnipotens pietatis munere regem et dominum servet quem dedit esse patrem. |
| 53 | cives te cupiant, tu gaudia civibus addas: plebs placeat famulans, rex pietate regat. |