| 1 | Epitaphium Vilithutae Omne bonum velox fugitivaque gaudia mundi: monstrantur terris et cito lapsa ruunt. |
| 2 | ut dolor adquirat vires cum perdit amantem , ante placere facit, durius inde premit. |
| 3 | heu lacrimae rerum, heu sors inimica virorum! cur placitura facis quae dolitura rapis? Vilithute decens, Dagaulfi cara iugalis, coniugis amplexu dissociata iacet. |
| 4 | corpore iuncta toro, plus pectore nexa marito: lucis in occasu vincula rupit amor. |
| 5 | tempora cui poterant adhuc in flore manere , principium vitae finis acerbus habet, sanguine nobilium generata Parisius urbe Romana studio, barbara prole fuit. |
| 6 | ingenium mitem torva de gente trahebat: vincere naturam gloria maior erat. |
| 7 | numquam maesta manens, vultu nova gaudia portans, nubila fronte fugans corde serena fuit. |
| 8 | fudit ab ore iubar species redimita decore , protulit et radios forma venusta suos. |
| 9 | stirpe sua reliquas superavit pulchra puellas et rosea facie lactea colla tulit. |
| 10 | splendida conspectu meliori pectore fulsit, digna micans animo nec pietate minor. |
| 11 | cui quamvis nullus hac in regione propinquus, obsequio facta est omnibus una parens, divinis intenta bonis. |
| 12 | alimenta ministrans, qua mercede magis se satiasse videt. |
| 13 | haec data post obitum faciunt quoque vivere functam : forma perit hominum, nam benefacta manent. |
| 14 | corpora pulvis erunt et mens pia floret in aevo: omnia praetereunt praeter amare deum. |
| 15 | orfana tunc aviae studiis adolevit opimae inque loco natae neptis adulta fuit. |
| 16 | tertius a decimo ut hanc primum acceperat annus, traditur optato consociata viro, nobilitas in gente sua cui celsa refulsit. |
| 17 | atque suis meritis additur alter honor. |
| 18 | dulcis. |
| 19 | ovans, alacris, studiis ornata iuventus: quod natura nequit, littera prompta dedit. |
| 20 | tres meruere tamen iuncti superesse per annos coniugioque suo corde ligante frui. |
| 21 | ambo pares animo voto spe moribus actu certantesque sibi mente decore fide. |
| 22 | tempore iam certo est enixa puerpera prolem, damno feta suo, quae pariendo perit. |
| 23 | abripuit teneram subito mors invida formam, annos quippe duos, lustra gerendo tria. |
| 24 | sic animam generans anima spoliatur et ipsa, spem peperit luci luce negante sibi. |
| 25 | exemplum sed triste dedit fetura parenti: unde redire solet, deficit inde genus. |
| 26 | tertius esse pater cupiens, heu, solus habetur: crescere quo numerus debuit, ecce cadit. |
| 27 | nam partus cum matre perit, nascendo sepultus, nil vitale trahens, natus in ore necis. |
| 28 | plus fuerant soli, si tunc sine prole fuissent: addita posteritas abstulit id quod erat. |
| 29 | infaustis votis genitus de funere matris et genetrix nato mortis origo fuit. |
| 30 | alter in alterius letali sorte pependit, inque vicem sibi mox ambo dedere necem. |
| 31 | sed sensit graviora dolens pater atque maritus, qui gemit uno obitu se sepelisse duos. |
| 32 | pro vixdum genito lacrimas iam soluit humato, vidit quod fleret, non quod haberet amor. |
| 33 | tristitiae cumulum tribuit cui rapta iugalis, dans longas lacrimas tempore nupta brevi. |
| 34 | consultum tamen illud habet de coniuge coniux, huic quia mercedis non vacuatur opus. |
| 35 | nam quod ad ornatum potuit muliebre videri, ecelesiis prompte pauperibusque dedit. |
| 36 | hic nulla ex illis rebus peritura reliquit, ut modo praemissas dives haberet opes. |
| 37 | quam bene distribuens,sine se sua noluit esse! nam quae larga dedit, haec modo plena metit. |
| 38 | condidit ergo sibi quidquid porrexit egenti, et quos sumpsit inops hos habet illa cibos. |
| 39 | felices quos nulla gravant de morte secunda nec faciunt poenis subdita membra feris! dulcibus inlecebris qui non sibi condit amarum nec per carnem animam vult sepelire suam, sed casta pietate manens sine crimine vitae, illius in luce hac praemia lucis emit. |
| 40 | tempore quam parvo lacrimas aut colligit amplas aut, cui vita nitet, gaudia longa capit! hac de morte levis dolor est; nam durius illud, hic quem viventem Tartara nigra tenent. |
| 41 | infelix quisquis maculosis actibus usus ante redemptorem se laqueasse videt, nubibus invectus cum venerit arbiter orbis et tuba terribilis commovet arma polis! his venit Helias, illis in curribus Enoch, anteviando suos hinc Petrus, hinc Stephanus; flore puellarum rosea stipante corona inter virgineos prima Maria choros: hinc mater, hinc sponsa Agnes, Tecla dulcis, Agathe et quaecumque deo virginitate placet. |
| 42 | tunc ibi quis terror caeli adsistente senatu! quid dicturae animae iudicis in facie? mox aut poena manet miseros aut palma beatos: quisque suae vitae semina iacta metit. |
| 43 | sunt dicturi alii: ῾cade mons et conprime corpus᾿, sed iussi colles ferre sepulchra negant. |
| 44 | cogentur minimi quadrantem solvere nummi; nemo pedem removet quo sua culpa trahit. |
| 45 | spe vacui paleae similes mittentur in ignes. |
| 46 | pascendis flammis fit caro nostra cibus. |
| 47 | vivunt ad poenas aeterno ardente camino; ut cruciet gravius, mors mala non moritur. |
| 48 | ne fessi recreent animas longo igne crematas. |
| 49 | porrigit, heu, nullas flammiger amnis aquas. |
| 50 | parte alia, meritis felicibus alta tenentes. |
| 51 | fulgebunt iusti sol velut arce poli. |
| 52 | digni lumen habent, damnati incendia deflent. |
| 53 | illos splendor alit, hos vapor igne coquit. |
| 54 | res est una quidem, duplici sed finditur actu. |
| 55 | nam cremat indignos quo probat igne pios. |
| 56 | aeterna radiant paradisi in luce beati cum facie Christi regna tenendo sui. |
| 57 | gratia quanta manet, vultus qui aspexerit illos! quantus honor hominum, posse videre deum! si nimis erigitur fragilem qui cernit amicum, qualiter exultet qui videt ora dei! lilia narcissus violae rosa nardus amomus, quidquid odorifero germine mittit Arabs iudicis in vultu, florentia lumina, vernant: sed super haec domini suavior efflat odor. |
| 58 | nam quantum obsceno melior lux aurea plumbo. |
| 59 | tantum tura deo cedit et omnis odor; quantum nocte dies distat, sol lampade lunae, factori cedunt sic sua facta suo. |
| 60 | cum vero iusti tanto splendore fruantur, congaudent nimium se caruisse mori. |
| 61 | de tenebris migrasse favent in luce perenni, et magis ad bona tot tardius isse dolent. |
| 62 | tu quoque ne lacrimis uras pia fata iugalis, cui modo creduntur huc meliora dari. |
| 63 | nam si deplores meritis quae vivit opimis, coniugis ipse bonis invidiosus eris, praesertim quam sensu animo tibi corpore iunctam cum Christo semper corde fuisse refers. |
| 64 | post domini vultus ad te si iussa rediret, fleret in hunc mundum se revocare gradum. |
| 65 | carius illa diem retinet quem perdere nescit, quam hunc quem timuit fine sequente sibi. |
| 66 | nec grave funus agas cunctis natura quod offert, quod cum principibus participatur inops. |
| 67 | nullum paupertas, non eripit ampla facultas, hoc commune simul dives, egenus habet, nam puer atque senes, niger albus, turpis honestus, debilis et fortis, mitis et asper obit. |
| 68 | huc sapiens stolidus, probus inprobus, omnis plenior exiguus, parvus et altus adit. |
| 69 | tardius aut citius currit sors ista per omnes, dissimili merito mors trahit una viros. |
| 70 | non decet ergo graves pro coniuge 'fundere fletus, de cuius meritis te dubitare negas. |
| 71 | felices nimium hic qui sine crimine praesunt, qui melius discunt vivere post obitum! |